piece de resistance

But you now, you whom I knew like a flower

2011-04-29T23:30:00.004+03:00

whose name I did not understand,

once more I’ll remember, and show them you, stolen one,
beautiful player of the insuppressible cry.

A dancer first, sudden one, body filled with hesitation,

pausing, as if one had cast your young being in bronze:

grieving, listening – Then, from the riches on high,

music fell through your altered heart.

κατοικίες ...κατ οικείες

2011-04-17T13:06:00.006+03:00

επιλεξτε εικόνα για μεταφόρτωση επιλέξτε... εικόνα για μεταφορτιση τα οικοδομηματα εγιναν για να φιλοξενουν τα σωματα ..κατοικιες
δειξε μου που κατοικείς δειξε μου που μπαινει το μερμηγκι και αφηνει τη σοδεια του

again and again however we know the landscape of love

2011-04-14T02:50:00.000+03:00

again and again however we know the landscape of love

tenderness touching tenderness...

2011-01-31T01:29:00.005+02:00

Abandon suroundings abandon,
tenderness touching tenderness...
Your oneness endlessly
caresses itself, so they say;

self caressing
through its own clear reflection.
Thus you invent the theme
of narcissus fulfilled.

ευλογημενοι καρποι Punica granatum..γονιμοτητα..

2011-01-13T19:55:00.004+02:00

Είναι ο καρπός που δίνει ο Πλούτωνας στην Περσεφόνη για να τη «δέσει» με τον Άδη και το έμβλημα των Ελευσίνιων Μυστηρίων.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το έθαβαν μαζί με τους νεκρούς τους, ενώ αποτελεί ένα από τα τρία «ευλογημένα φρούτα» του Bουδισμού. Χρησιμοποιήθηκε ως διακοσμητικό στοιχείο στο ναό του Σολομώντα και στους μανδύες των ιερέων και αναφέρεται στο Άσμα Ασμάτων στην Παλαιά Διαθήκη. Στην ελληνική παράδοση, είναι σύμβολο γονιμότητας και αιωνιότητας γι’ αυτό σε γάμους και την Πρωτοχρονιά σπάμε ρόδια. Μάλιστα, έχει δώσει το όνομά του στην ισπανική πόλη Γρανάδα. Μυηθείτε κι εσείς στα μυστικά του ροδιού και μάθετε γιατί τόσοι πολιτισμοί και τόσες θρησκείες έχουν το ρόδι ως σύμβολο γονιμότητας και καλοτυχίας.Από τα πρώτα δέντρα που καλλιεργήθηκαν
Το ρόδι πρωτοεμφανίστηκε στην κεντρική Ασία και συγκεκριμένα στην Περσία. Είναι ένα από τα πρώτα φρούτα καλλιέργειας και η βοτανική ονομασία του είναι Punica granatum.

autumn day

2010-11-17T21:46:00.004+02:00

it is time. The summer was immense.
Lay your shadow on the sundials
and let loose the wind in the fields.
Bid the last fruits to be full;
give them another two more southerly days,
press them to ripeness, and chase
the last sweetness into the heavy wine.
Whoever has no house now will not build one
anymore.

Whoever is alone now will remain so for a long
time,
will stay up, read, write long letters,
and wander the avenues, up and down,
restlessly, while the leaves are blowing... autumn day by Rilke

Strange to no longer desire one's desires.

2010-07-24T13:14:00.006+03:00

I would be consumed in that overwhelming existence.

But Nature, spent and exhausted, takes lovers back into herself,

as if there were not enough strength to create them a second time.

Strange to no longer desire one's desires.

But we, when moved by deep feeling, evaporate; we breathe ourselves out and away;
from moment to moment our emotion grows fainter, like a perfume

You, though, who in the other's passion grow until, overwhelmed, he begs you:
"No more . . . "; you who beneath his hands swell with abundance,
like autumn grapes; you who may disappear because the other has wholly emerged:
I am asking you about us.
I know, you touch so blissfully because the caress preserves,
because the place you so tenderly cover does not vanish;
because underneath it you feel pure duration.
So you promise eternity, almost, from the embrace.

I go into myself to see how deep is from which my life flows

2010-07-18T00:50:00.002+03:00

Go into yourself and see how deep the place is from which your life flows. says the poet and we dive inside to experience the flow of things and as the sun clearly witnesses our hunt for pleasure
i wonder if every day the sun is remided of his promises
I go into myself I go into myself to see how deep is from which my life flows

rose, o pure contradiction, desire

2010-04-25T17:07:00.009+03:00

But now you know how to forget such things,f

or now before you stands the bowl of roses,

unforgettable and wholly filled

with unattainable being and promise,

a gift beyond anyone's giving,

a presence

that might be ours and our perfection.

Living in silence, endlessly unfolding,

using space without space being taken

from a space even trinkets diminish;

scarcely the hint there of outline or groundthey are so utterly in,

so strangely delicate

and self-lit—to the very edge:it possible we know anything like this?

And then like this: that a feeling arises

because now and then the petals kiss?

And this: that one should open like an eye,to show more lids beneath,

each closed

in a sleep as deep as ten, to quench

an inner fire of visionary power.

And this above all: that through these petals

light must make its way. Out of one thousand skies

they slowly drain each drop of darkness

so that this concentrated glow

will bestir the stamens till they stand.

The rose is a distilling eye. It gathers light and filters it until the concentration is powerful and pure, until its stamens become erect. If the rose is not a poem, the poem is surely a rose.

And the movement in the roses, look:gestures which make such minute vibrations

they'd remain invisible if their rays

did not resolutely ripple out into the wide world.

Look at that white one which has blissfully unfoldedt

o stand amidst its splay of petalsl

ike Venus boldly balanced on her shell;

look too at the bloom that blushes, bends

toward the one with more composure,

and see how the pale one aloofly withdraws;

and how the cold one stands, closed upon itself,

among those open roses, shedding all.

And what they shed: how it can be light or heavy,a cloak, a burden, a wing, a mask — it just depends —and how they let it fall:

as if disrobing for a lover.

RILKE always...RILKE

Pleasure calls me and Love gives me a crown!

2010-04-16T03:17:00.009+03:00

Why no! it's but a mask, a lying ornament,

That visage enlivened by a dainty grimace,

And look, here is, atrociously shriveled,

The real, true head, the sincere countenance

Reversed and hidden by the lying face.

Poor glamorous beauty! the magnificent stream

Of your tears flows into my anguished heart;

Your falsehood makes me drunk and my soul slakes its thirst

At the flood from your eyes, which Suffering causes!

But why is she weeping? She, the perfect beauty,

Who could put at her feet the conquered human race,

What secret malady gnaws at those sturdy flanks?

She is weeping, fool, because she has lived!And because she lives! But what she deploresMost, what makes her shudder down to her knees,Is that tomorrow, alas! she will still have to live!Tomorrow, after tomorrow, always! — like us!

No, this is but a mask, a decorative snare,Poor visage lighted by a delicate grimace!And look! contracted here, in raw and hideous troubles,The genuine head and the authentic, candid faceAre overturned and darkened by their lying doubles.Poor noble beauty, the magnificent broad riverOf your sad tears flows through my heart; your lie of liesIntoxicates me, and my thirsty soul aquiverIs slaked by the salt flood Pain dredges from your eyes.

But why is it she weeps, whose loveliness outranksAll others, and who binds all humans by her laws?What hushed mysterious ill gnaws at her athlete flanks?She weeps because, O madman, she has lived, becauseShe must live on. But her most pitiful misgiving — What chills her very knees and turns her tremulous — Is that alas! tomorrow she must go on living — Tomorrow and tomorrow — evermore — like us!

The Mask
An Allegorical Statue in Renaissance Style Baudelaire

Poems of Baudelaire (New York: Pantheon Books, 1952)

Blue Hotel, on a lonely highway

2010-03-25T14:13:00.006+02:00

Blue Hotel, on a lonely highway,
Blue Hotel, life don't work out my way.
Blue Hotel, on a lonely highway,Blue Hotel,
life don't work out my way.

I wait alone each lonely night.
Blue Hotel...Blue Hotel...Blue Hotel,
every room is lonely,
Blue Hotel, I was waiting only.

The night is like her lonely dream.
Blue Hotel...Blue Hotel...Blue Hotel, on a lonely highway,
Blue Hotel, life don't work out my way.
I wait alone each lonely night.
Blue Hotel...Blue Hotel...
CHRIS ISAAK LYRICS

golden silver wishes for 2010 brace... embrace....

2009-12-28T20:03:00.014+02:00

wear your silver jewels gently

2009-12-28T19:13:00.004+02:00

she thought silver would protect her nudity from being overexposed

the night moved slowly outside her hotel window

time to sleep or time to travel

one could not really say

but she liked the sound of her silver bracelets moving gently following the hand..

εβαλε το χέρι της και άδραξε τα σπλάχνα της

2009-11-07T03:15:00.005+02:00

εβαλε το χέρι της και άδραξε τα σπλάχνα της
κι εκείνα

ανταποκρίθηκαν με μιά ζέστη ορμητική η ζέση για χάδια ήταν δεν ξέρω..

η δεν θελω να θυμάμαι γιατί καίει ακόμη

ήρθε παλι η ανοίξη εδω πέρα και μπέρδεψε τις προθέσεις και αρχίσαμε πάλι τις βόλτες στα υγρά παρκα που κάτι κρατούν ακόμη απο την υγρασία της προχθεσινής βροχής.

Τί ακαταληπτη η συμπεριφορά του καιρού

και πως να προσανατολιστουν μετα τα χάδια στο περιπατο τους πανω στο σωμα

εκεινη παντως εβαζε το χέρι της και άδραχνε τα σπλάχνα της κι εκείνα ανταποκρίννταν με μιά ζέστη ορμητική η ζέση για χάδια ήταν δεν ξέρω

η δεν θελω πια να θυμηθω γιατι ο χειμωνας υποσχεται κρυο και τα μεταλα κρυα ειναι κατα τεκμηριο..λενε αυτοι που τα χουν δοκιμασει...ο

How do I want to press my lips on them now

2009-11-06T02:36:00.006+02:00

Dark is the night,

I know that you my beloved ..you are awake

and beside the cradle you wipe away your tears.

How I love your deep tender eyes,

How do I want to press my lips on them now.

Dark is the night, deviding me from my beloved,

and the threatening black lays between us...

a poor tranlsation of a russian song however...

i taste like the sea.. for you

2009-10-27T00:38:00.005+02:00

he said this time..I can taste his body and find out his very own taste,
He said one night we will sleep together..when he returns,he said
Since then I have been bathing in the salty sea so that i taste like the sea for him
for as the poet says
To love is good, too: love being difficult.
For one human being to love another: that is perhaps the most difficult of all our tasks, the ultimate, the last test and proof, the work for which all other work is but preparation. For this reason young people, who are beginners in everything, cannot yet know love: they have to learn it. With their whole being, with all their forces, gathered close about their lonely, timid, upward-beating heart, they must learn to love

But learning-time is always a long, secluded time, and so loving, for a long while ahead and far on into life, is--solitude, intensified and deepened loneness for him who loves.

Love is at first not anything that means merging, giving over, and uniting with another (for what would a union be of something unclarified and unfinished, still subordinate--?),

it is a high inducement to the individual to ripen, to become something in himself for another's sake, it is a great exacting claim upon him, something that chooses him out and calls him to vast things.

Along the sun-drenched roadside..seaside

2009-10-11T19:45:00.004+03:00

Along the sun-drenched roadside, from the great
hollow half-treetrunk, which for generations
has been a trough, renewing in itself
an inch or two of rain, I satisfy
my thirst: taking the water's pristine coolness
into my whole body through my wrists.

Drinking would be too powerful, too clear;but this unhurried gesture of restraint

fills my whole consciousness with shining water.

Thus, if you came, I could be satisfiedto let my hand rest lightly, for a moment,lightly,

upon your shoulder or your breast

Along the sun-drenched roadside by Rainer Maria Rilke

κατι φεγγει

2009-08-16T22:22:00.000+03:00

summer again

2009-08-16T21:56:00.009+03:00

το καταλαβαινεις οτι ειναι καλοκαιρι γιατι οι σκιες ειναι πιο εντονες το φως δινει στο δερμα μια αλλη οψη..δεν ξερω γιατι καθε καλοκαιρι εκει με τα ελαχιστα ρουχα να χωριζουν το γυμνο σωμα απο το αλλο σωμα..οι σκεψεις κανουν παρτυ τρελλο

τωρα παλι ειναι καλοκαιρι... οσος χρονος και αν περασε... υπαρχουν μυρωδιες που θυμιζουν σαν λεξεις και επισκεπτονται τη μνημη ετσι αναπαντεχα..καπου αναμεσα σε υγρασιες, ξυπνάει ευφορη η μνημη και διεκδικει το χωρο της

λικνιζομαστε ..οπου μας παει ο τρυφερος αερας που δεν λεει να κοπασει και ανακατευει μυρωδιες απο αρωματα,τη ξερης γης και κατι καρυκευματα που μαγειρευουν μεσα στο μεσογειακο καλοκαιρι

ψαχνω παλι μυρωδια απο χωμα παντου...μεσα στην πολη ειναι πιο αναπαντεχη και ξυπναει αποτομα μετα απο καθε βροχη..Μα τι θελει και βρεχει μεσα στο καλοκαιρι; μπερδευομαι..

μεσα στη ζεστη πιτισιλιες μνημης υγρες...που θα ξεραθουν συντομα το αλλο πρωι, γιατι ο ηλιος καιει ακομη και αναμεσα απο τις σκιες που κανουν τα συννεφα

Ε κει στον κηπο ειχε γινει ενα ξεκινημα.. μου ειχες πει οτι θα με ζωγραφιζες κι εγω απο τοτε εψαχνα μυρωδιες..καπου εδω στην κοιλια μου, εγκατασταθηκε ενα ηρεμο ζωο, που ουτε το ξέρω.. αλλα μου κραταει συντροφια ησυχα

Και μετα ειναι και τα βιβλια που κρατανε παντα αδιαβροχη τη μνημη, γιατι ετσι τους πρεπει..Μα που πανε και σκαρφαλωνουν ετσι οι λεξεις; και τι πασχιζουν να πουνε;..τοσο φλυαρα; ενω επρεπε να μιλουν τοσο ευγλωτα, μονο τα χαδια.. κι εκεινα που γινονται κι εκεινα που δεν γινονται.. και εκεινα που υποσχονται χαδια..το νοιωθεις ετσι κι αλλιως το τρυφερο δερμα..στο μυαλο σου το νοιωθεις ..αααααχ

Να χαιδευεις λοιπόν και να ποτιζεις υγρασιες..και τα βιβλια θα κανουν ετσι κι αλλιως τη δουλεια τους..

Ξερουν τα βιβλια απο χαδια, οπως εξ αλλου και οι εικονες... Για αυτο σας αγαπω γιατι μου μοιάζετε..η τελος παντων ετσι νομιζω

the petals of her lips trembled..foolish child

2009-07-30T17:40:00.005+03:00

foolish child foolish child do you really love him?

wind of passion awept over her

i love him she said simply

the petals of her lips,They trembled

what on earth is this thing called body? Matinée d'ivresse

2009-06-13T19:10:00.017+03:00

what on earth is this thing called body? wondered little bear and started climbing

He thought the landscape of tha nipple resembled his nose So he put his nose close it to examine the shape and feel the perfume

he then climed back to see the nipple from afar

he stood there for a while wondering

Then he dived into some black hairy hole

went on exploring other holes of this land called body

he prefered going back inside the legs as it was warm and cosy so that he can plan his new exploring expeditionShe was reading Matinée d'ivresse by Rimbaud

O my Good! O my Beautiful! Appalling fanfare where I do not falter! rack of enchantmants! Hurrah for the wonderful work and for the marvelous body, for the first time! It began in the midst of children's laughter, with their laughter will it end. This poison will remain in all our veins even when, the fanfare turning, we shall be given back to the old disharmony. O now may we, so worthy of these tortures! fervently take up the superhuman promise made to our created body and soul: that promise, that madness! Elegance, science, violence! They promised to bury in darkness the tree of good and evil, to deport tyrannic respectability so that we might bring hither our very pure love. It began with a certain disgust and it ends, - unable to grasp this eternity, - it ends in a riot of perfumes.

Laughter of children, discretion of slaves, austerity of virgins, loathing of faces and objects here, holy be all of you in memory of this vigil. It began with every sort of boorishness, behold it ends with angels of flame and ice.

Little drunken vigil, holy! if only because of the mask you have bestowed on us. We pronounce you, method! We shall not forget that yesterday you glorified each one of our ages. We have faith in the poison. We know how to give our whole life every day.

O mon Bien ! O mon Beau ! Fanfare atroce où je ne trébuche point ! Chevalet féerique ! Hourra pour l'oeuvre inouïe et pour le corps merveilleux, pour la première fois ! Cela commença sous les rires des enfants, cela finira par eux. Ce poison va rester dans toutes nos veines même quand, la fanfare tournant, nous serons rendus à l'ancienne inharmonie. O maintenant, nous si digne de ces tortures ! rassemblons fervemment cette promesse surhumaine faite à notre corps et à notre âme créés: cette promesse, cette démence ! L'élégance, la science, la violence ! On nous a promis d'enterrer dans l'ombre l'arbre du bien et du mal, de déporter les honnêtetés tyranniques, afin que nous amenions notre très pur amour. Cela commença par quelques dégoûts et cela finit, - ne pouvant nous saisir sur-le-champ de cette éternité, - cela finit par une débandade de parfums.

Rire des enfants, discrétion des esclaves, austérité des vierges, horreur des figures et des objets d'ici, sacrés soyez-vous par le souvenir de cette veille. Cela commençait par toute la rustrerie, voici que cela finit par des anges de flamme et de glace.

Petite veille d'ivresse, sainte ! quand ce ne serait que pour le masque dont tu as gratifié. Nous t'affirmons, méthode ! Nous n'oublions pas que tu as glorifié hier chacun de nos âges. Nous avons foi au poison. Nous savons donner notre vie tout entière tous les jours.

En célébrant ce lendemain d'ivresse que l'on peint plutôt, d'habitude, comme un réveil triste et dégrisé, Rimbaud proclame avoir trouvé le secret d'une extase qui jamais ne retombe, la formule de l'illumination continue, grâce à un merveilleux "poison" capable de "rester dans nos veines même quand, la fanfare tournant, nous serons rendu à l'ancienne inharmonie". Quel est ce "poison" ? La poésie, bien plus sûrement que le haschich, qui n'est ici qu'un comparant symbolique. C'est elle (la poésie) qui permettra à Rimbaud de tenir la "promesse" pour l'accomplissement de laquelle il a voulu se faire voyant, ainsi qu'il l'explique dans ses fameuses lettres de juin 1871 : promesse de la liberté libre au delà du bien et du mal, promesse d'un "très pur amour".

και σταζουν μελι…τα χειλη

2009-06-12T20:03:00.000+03:00

Μου αρεσει το γαμησι σου γαμωτο..
Τα χειλη μου απ το πρωι κάθε φορα που σκεφτονται
Τα δακτυλα σου να πιανουν
Η να μπαινεις στο στομα μου
Η μεσα μου τοσοοοοοοοοοοοοοο
ΧΕΙΛΟΚΡΟΤΟΥΝ με καβλα περισση και σταζουν μελι…
τα χειλη

οι πρωτες ζεστες μερες

2009-05-14T22:07:00.006+03:00

τα δωματια του κεντρικου ξενοδοχειου εξοπλιζονται..για τις μεγαλες ζεστες

Αν αποδεχθούμε το αξίωμα το οποίο τουπε η Τερέζα όταν ήμουν πρωτοετής, ότι ."Θα πρέπει να παγώσει η Κόλαση πριν κοιμηθούμε μαζί". και αν συνθεωρήσουμε και το γεγονός ότι χθες το βράδυ όντως κοιμήθηκεμαζί της, τότε ισχύει η δεύτερη υπόθεση και επομένως είνα σίγουρος ότι η Κόλαση είναι εξώθερμη και ότι ήδη έχει παγώσει.
Απόρροια αυτής της θεωρίας είναι ότι η κόλαση, αφού έχει παγώσει, άρα δεν δέχεται άλλες ψυχές και επομένως έχει εκλείψει.... αφήνοντας μόνο τον Παράδεισο. Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει την ύπαρξη ενός Θεϊκού Όντος, το οποίο εξηγεί γιατί χθες το βράδυ η Τερέζα φώναζε συνεχώς: "Θεέ μου, Θεέ μου". εγραψε εκείνος....

το ραδιοφωνο επιμενει να μεταδίδει ..απο ερωτα πεθαίνουν τα κλαδιά???

preparing for the sun

2009-05-10T21:42:00.000+03:00

breast taking...while breath taking nature reveals itself

2009-04-20T10:33:00.006+03:00

when you see that yourself are beautiful within,
what do you feel? what is the Dionysiac exultation that thrills through your being ,this straining upwards of all your soul, this longing to break away from the body and live sunken within the veritable self?
αυτα τα λεει το βιβλιο που διαβαζω..αυτα τα αναρωτιεμαι εγω και γιατι μας αρεσει τοσο η περιπλανηση σε ερημα τοπια; γιατι δεν αντεχουμε τον θορυβο των αλλων; τη βουη τους; την αναρχη κυκλοφορία των οχηματων τους που σφυριζουν άμουσα;
στην εικονα μια αναπαυλα του στηθους απο τις δαγκωματιες σου..που νοσταλγω...για να το ξυπνησουν

ο ήλιος κάνει τη κοιλιά μου να χορεύει

2009-03-24T09:26:00.008+02:00

Εφυγε πριν απο λιγο Μολις σηκωθηκε ο ηλιος σηκωθηκε κι εκεινος τεντωθηκε και τον χαιδευε ο ηλιος ..μετα εκει με τα χαδια του ηλιου μπηκε και με χαιδευε αργα μεσα στο ξυπνημα αργα και βαθεια και ο ηλιος ανεβαινε και εγω ξυπνουσα μεσα στα χαδια και μου κοβοταν η ανασα

και μετα βυθιστηκα

εβλεπα τη σκια του στο τοιχο να μπαινει μεσα μου και παλι και παλι και μου αρεσε που ο ηλιος τωρα που σκαει η ανοιξη αποφασισε να φωτισει εκεινος ετσι ομορφα ακμαιο οσο εμπαινε μεσα μου

Πριν απο λιγο εφυγε δεν θελω να κρυωσω ειπε

αλλα ηπιε δυο καφεδες με τη πλατη στον ηλιο

κι εβαλε μεσα ενα μελι που ειχα φερει απο τα βουνα

καφες με μελι ετσι λεει τον επινε ο πατερας του

ας ειναι πριν απο λιγο εφυγε

ολα εχουν ακομη τη μυρωδια του

και τωρα ο ηλιος σκαρφαλωσε πανω απο το βουνο

και ζεσταινει την κοιλια μου και κανει τις σκιες να χορευουν

καλημερα

Βασιλη σιωπηλε παρατηρητή σε ευχαριστω για το κινητρο να ξαναγραψω σκουριασα λιγο τοσο καιρο μακρυα απο το μπλογκ αλλα να τωρα που μολις εκεινος εφυγε και μολις πηρα το μεηλ σου

το μεγάλο διάστημα που έχει περάσει από την τελευταία μου ανάρτηση ηταν οντως μία παύση, ακόμα δεν ξερω αν ηταν για ερωτική και συναισθηματική αναζωγόνηση. πιο πολυ για εκδοσκοπηση. Σε ευχαριστω οπως και να'χει

a certain state of mind

2009-02-04T13:20:00.002+02:00

J'ai fait un pacte avec la prostitution afin de semer ledésordre dans les familles. Je me rappelle la nuit qui précédacette dangereuse liaison. Je vis devant moi un tombeau.J'entendis un ver luisant, grand comme une maison, qui me dit:« Je vais t'éclairer. Lis l'inscription. Ce n'est pas de moi quevient cet ordre suprême. » Une vaste lumière couleur de sang, àl'aspect de laquelle mes mâchoires claquèrent et mes brastombèrent inertes, se répandit dans les airs jusqu'à l'horizon.

Everything leads us to believe that there is a certain state of mind from which life and death, the real and the imaginary, past and future, the communicable and the incommunicable, height and depth are no longer perceived as contradictory."
-- André Breton, Second Manifesto of Surrealism (1929)

I was no longer alone in life

2009-01-29T14:02:00.006+02:00

I owe it to Perla 's comment to the previous post so I publish what she contributed from another part of the text with some more picts from that Saturday morning the sun penetrated my open window and caressed my body so generously i surrended to him

.......two leeches, a pair of nervous thighs gripped tightly against the monster's viscous flesh,

and arms and fins wrapped around the objects of their desire,

surrounding their bodies with love, while their breasts and bellies soon fused into one bluish-green mass reeking of sea-wrack,

in the midst of the tempest still raging by the light of lightning;

with the foamy waves for a wedding bed,

borne on an undersea current as if in a cradle,

rolling and rolling down into the bottomless ocean depths,

they came together in a long, chaste, and hideous mating!...

At last I had found somebody who was like me!... From now on I was no longer alone in life!...

Her ideas were the same as mine!... I was face to face with my first love!

So what was I waiting for?

2009-01-24T12:23:00.004+02:00

I was seeking a soul resembling mine, and I could not find it. I searched throughout the seven seas; my perseverance proved of no use. Yet I could not remain alone. I needed someone who'd approve of my nature;

there had to be somebody out there with the same ideas as me.

It was morning; the sun rose over the horizon, in all its splendour, and here rises before my eyes a young man as well, whose presence made flowers sprout in his wake. He approached me, and holding out his hand: "I have come to you who seek me. God bless this happy day." But I replied: "Begone! I never summoned you. I don't need your companionship..." It was evening; night was already drawing the darkness of her veil over nature. A beautiful woman, whose form I could barely make out, was also drawing the influence of her enchantment over me. She looked upon me with compassion, however she dared not speak to me. So I said: "Come closer, so I may see your face clearly, for at this distance the starlight is too faint for me to make out its features." Then, modestly, with her eyes lowered, she glided across the lawn's grass, coming to my side. As soon as I saw her: "I see that goodness and justice have found a home in your heart: we could never live together. You are now admiring my beauty, which has overwhelmed many a woman, but sooner or later, you'll regret ever having given your love to me, for you do not know my soul. Not that I would ever be unfaithful to you: to she who bares her heart to me with such abandon and trust, I bare mine back with equal trust and abandon, but get it into your head lest you ever forget it: Wolves and lambs look not on one another with bedroom eyes." So what was I waiting for, I who rejected in such disgust what was most beautiful in humanity! What I was waiting for, I really couldn't tell you

from Maldoror by Lautreamont

Each thinks supports the other one

2009-01-01T15:01:00.007+02:00

in Rainer Maria Rilke's wordsSee how differently they carry and understand

upon themselves the same possibilities,

as if one were to see different eras pass

through two identical rooms.

Each thinks supports the other one,

all the while resting, tired,

upon her;

and they can't make use of each other

for together they place blood upon blood,

when they as in the past gently touch

and try, going down the avenue,

both to lead and feel as if being led:

and yet,

they don't have the same gait

2009-01-01T13:00:00.002+02:00

Joy knows, and Longing remains constant,—only Complaint still learns; with a girl's hands she counts through the nights the old wrongs.But then suddenly, unpracticed and askew,she fetches a star-image of our voice in the night sky, one that doesn't cloud her breath.

in 2009..lets move according to the rhythm of our life to come

2008-12-27T01:53:00.010+02:00

Sometimes she walks through the village in her little red dress
all absorbed in restraining herself,and yet, despite herself,
she seems to move according to the rhythm of her life to come.
She runs a bit, hesitates, stops,half-turns around...
and, all while dreaming, shakes her head for or against.

Then she dances a few steps

that she invents and forgets,

no doubt finding out that life moves on too fast.

It's not so much that she steps out

of the small body enclosing her,

but that all she carries in herself

frolics and ferments.

It's this dress that she'll remember

later in a sweet surrender;

when her whole life is full of risks,

the little red dress will always seem right.
poem is Child in RED by Rainer Maria Rilke

room with a bath..memory

2008-12-10T19:59:00.004+02:00

Clear water; like the salt of childhood tears,the assault on the sun by the whiteness of women’s bodies;the silk of banners, in masses and of pure lilies,under the walls a maid once defended;
the play of angels;—no…the golden current on its way,moves its arms, black, and heavy, and above all cool, with grass. Shedark, before the blue Sky as a canopy, calls up for curtains the shadow of the hill and the arch.

Ah! the wet surface extends its clear broth!The water fills the prepared beds with pale bottomless gold.The green faded dresses of girls make willows, out of which hop unbridled birds.
Purer than a louis, a yellow and warm eyelid the marsh marigold—your conjugal faith, o Spouse!—at prompt noon, from its dim mirror, vies with the dear rose Sphere in the sky grey with heat

Madame stands too straight in the field nearby where the filaments from the work snow down; the parasol in her fingers; stepping on the white flower; too proud for herc hildren reading in the flowering grass their book of red morocco! Alas, He, like a thousand white angels separating on the road,goes off beyond the mountain! She, allcold and dark, runs! after the departing man!

Longings for the thick young arms of pure grass!Gold of April moons in the heart of the holy bed! Joyof abandoned boat yards, a prey to August nights which made rotting things germinate.
Let her weep now under the ramparts! the breath of the poplars above is the only breeze.After, there is the surface, without reflection, without springs, gray:an old man, dredger, in his motionless boat, labors.

Toy of this sad eye of water, I cannot pluck,o! motionless boat! o! arms too short! neither this nor the other flower: neither the yellow one which bothers me,there; nor the friendly blue one in the ash-colored water. Ah! dust of the willows shaken by a wing!The roses of the reeds devoured long ago!My boat still stationary; and its chain caught in the bottom of this rimless eye of water,—in what mud? poem Memory by Rimbaud

ο πονος σε θυμιζει

2008-11-21T13:11:00.002+02:00

To στομα μου ποναει
Το κατω χειλος εχει μεγαλωσει από τις δαγκωματιες και ο πονος σε θυμιζει
Οι ρωγες μου πονανε σε μονιμη στυση από τις δαγκωματιες ..κι εδώ ο πονος σε θυμιζει
Εβγαλα το σπερμα από τη μπλουζα το κρατησα μεσα μου παντου
Για να σε εχω μαζι μου οπου παω να σε μυριζω να σε θυμιζεις
Μυρωδιες δαγκωματιες
Εσυ

waiting

2008-11-09T15:20:00.006+02:00

lady in waiting... In quiet times my thoughts fly to the wind Memory upon memory
Year after year ... into what seems time indefinite
Shadows lurk in these halls To forever bear presence of a love one that almost made it to my door an eternity ago it seems Night after night wading into pools of dreams gazing red moonsand ... wondering...
what two love's futures may have held And now the chimes roll gently to the wind and call out softly. As if they knew to hold their peace... in the presence of a grieving heart Oh, to know the sound of sad and yes, to see the colour of loss in silvery watered tones that film across ones eyes It is oft times the lady sits in darkness rocking ... and pondering by the light of moon on silent lingering night still darkness bids farewell and shows recompense and compassion freeing her at last in twilight sleep to make way for a new day dawn ©2003 CG Mair
picts in Bristol

If you're my friend...help me

2008-11-02T21:24:00.004+02:00

If you're my friend... help me
To leave you
Or if you're my beloved... help me
To heal from you
If I had known
that love was so dangerous
I wouldn't have loved
If I had known that the sea was so deep
I would not have set sail
If I had known my ending
I would not have begun
I longed for you... so teach me
To not long

If I had known that the sea was so deep
I would not have set sail
If I had known my ending
I would not have begun
I longed for you... so teach me
To not long

Teach me how to clip the roots of your love from my depths
Teach me how the tear dies in the pupils teach me how to not cry
Teach me how the heart dies and desire kills itself

If you're strong... pull me out

From this sea
For I know not the art of swimming
The blue wave in your eyes...

Is dragging me to the deepsI dont have a lifeboat

If I was dear to you, take my hand
For I am breathing under the water
I'm drowning Drowning Drowning

Tell me I beg you a word, say it, say it, make me fly,

and let whatever will happen happen

Bite Δάγκωνε βαθειά

2008-10-27T19:19:00.005+02:00

Αχ γιατι να μην δαγκωνεις τη ζωη όπως δαγκωνεις τον λαιμο μου??

Δαγκωνε βαθεια Παλι καλα που ειχα και μια μαυρη μελανια σε ολο το ταξιδι να σε θυμιζει

Αχ γιατι να μην δαγκωνεις τη ζωη όπως δαγκωνεις τον λαιμο μου?

παραλληλε ειδες με αγχωσες και επεστρεψα ..........

la chaleur de l'âme et du corps?

2008-10-14T00:45:00.005+03:00

Τι αναρωτιεσαι με τετοιο σπαρακτικο βλεμμα;
Και σε ποιον το απευθυνεις;
Tu est quelqu'un d'autre,
d’une autre nature et d’une autre existence.Triste;
Et, les moments magiques de l'amour et la tendresse
cachés dans l'intimité et la tendresse.?
la chaleur de l'âme et du corps?
Les caresses de l’ âme blessée et alleges t-ils la douleur?
la tendresse,
il faut pas la laisser glisser de nos doigts
γιατι σε αυτές τις στιγμες το προσωπο σου είναι αλλιώτικο
ομορφο και όχι τοσο θλιμενο
λεω αυτο που εχω δει
επιτηδες στο στελνω το σωμα μου
γιατι μου αρεσει το σωμα
γιατι ισως ειμαι αποκλινουσας ηθικης για τα δικα σου δεδομενα
και αυτο ισως σε ενοχλει
αλλα εμενα μου αρεσει το σωμα
οι χυμοι του τα χαδια
δεν μπορω να κανω κατι για αυτο περα απο το
να σε χανω...να χυνω γιατι ειμαι ακομη ζωντανη

nipple player

2008-10-04T21:58:00.005+03:00

Ρώγα, το κυριως πιάτο ενός γευματος, piece de resistance...
οriginally, the pièce de résistance was the most substantial dish in a meal, but now the term generally refers to quality...Pièce de résistance is a French term (circa 1839), referring to the best part or feature of something (as in a meal ), a showpiece, or highlight. It can be thought of as the portion of a creation which defies (i.e. "resists") orthodox or common conventions and practices, thereby making the whole of the creation unique and special. The phrase gives the sense that the referred-to element is the defining essence of the whole, that part that makes it memorable or gives it its unique character.Αυτα τα επιστημονικα... απ'όπου εμπνευστηκα και το ονομα του μπλογκ

Εν τω μεταξυ σήμερα σερφάροντας,βρηκα την ακολουθη ανακοινωση στο ιντερνετ!!
Home alone... and would like to host a guy who likes playing with nipples. Large nipples here for you to suck on! .....it's NOT ok to contact this poster with services or other commercial interests...!!
You pour it all into a poem: your skeleton, your bile, your oozing primordial remnant—your private parts. To be told that the fundamental you is not up to snuff—that's hard murder.
by Tyler Smith

ποσο κρατανε τα γλεντια;

2008-09-29T23:09:00.006+03:00

Λοιπον αυτες τις μερες που εσπασαν λιγο τα καλα λογω βροχων και αλλων σπαστικων ενεργειών..επειδη η ζωη εχει χιουμορ μου σερβιρε μπροστα μου ενα απωθημενο απο περσυ τετοιο καιρο Δεν εχω καθολου υπομονη αν μου ελεγε καποιος.... κοιτα για να το χεις αυτον θα περιμενεις ενα χρονο θα εφευγα οπως εκανα και εκεινη τη νυχτα που τα πραγματα δεν προχωρησαν..τωρα ομως ενα χρονο μετα εντελως αναπαντεχα και χωρις προγραμμα σε ενα μπαρ αναμεσα σε κοσμο να........και ενω βεβαια δεν περιμενα ενα χρονο αλλα αυτο ειχε αναβληθειενα χρονο μεγαλα γλεντια Αλλα ποιος ειπε οτι τα γλεντια κρατανε πολυ Ενα ουφ και πεταξαν τρομος ακολουθει κανεις δεν αντεχει το πολυ γλεντι..εκτος απο εμενα και καποιους αλλους παιχτες... αλλα ποιον να πεισουμε με τη γλεντζεδικη φυση μας; οτι ετσι πρεπει να ειναι η ζωη και ο υπνος η περισυλλογη και αλλα τινα τετοια θα τα κανουμε αναγκαια οταν θα γερασουμε βαθεια και δεν θα εχουμε αλλες επιλογες..Και αν ανταποκρινεται κανεις στο χιουμορ της ζωης δεν χρειαζεται να τσιμπιεται καθε τρεις και λιγο αχ πως μου ετυχε εμενα αυτο οταν ερχονται τα δωρα απλα να τα ρουφαει ολα ως το μεδουλι
για περισσοτερες οδηγιες απολαυσης σε ειδικες συναντησεις.χα....

παει το καλοκαιρακι...

2008-09-23T22:55:00.005+03:00

Τελος καλοκαιριου κακα τα ψεμματα
Βροχες υγρες και ευφορες αλλα τι να το κανεις τελος

Ετσι και σε αλλα μετωπα ,τελος μαζι με το καλοκαιρι και τα πρωτοβροχια τελος
Και γιατι δηλαδη επειδη νομιζουμε οτι περναμε καλα ενω βασανιζομαστε βαθεια να διατηρουμε πραγματα που μας βασανιζουν.
Ο φοβος της εγκαταλειψης τον σπειραν και δεν φυρτωσε η αν τελος παντων φυρτωσε ας ξεριζωθει και να παει απο εκει που ηρθε
και οσοι θελουν να βασανιζουν να βρουν αλλο γηπεδο..Ουφ γιατι ρε παιδες μας φερνετε τον χειμωνα με τα πρωτοβροχια; Καθολου αγαπη για την ευτυχια δεν διαθετε; Τοσο βασανο; Τοσο δηλητηριο; Ουφ δεν βαρεθηκατε τα ιδια και τα ιδια Λιγο ανασα παιδες γιατι το καλοκαιρι ολο και πιο συντομο θα σας φαινεται....

Ειδικά γιά σενα το λεω που εισαι τοσο τιγκα στις βεβαιοτητες νομιζεις οτι ξερεις και δηλητηριαζεις γυρω σου χωρις να καταφερεις να χαιρεσαι.Ποτε θα καταλαβεις; ποτε θα νοιωσεις.;Ποτε θα δεις; Ουτε βλεπεις ποσο γρηγορα κυλάει η κλεψυδρα; και ο χρόνος φευγει και χανεται κι εσυ ακομη νομιζεις οτι εχεις ολο το χρονο μπροστα σου να κανεις ασχετες προτεραιότητες Τι αυταπατη!!

επέστρεφε συχνά και παίρνε με,amada sensación

2008-09-14T17:12:00.005+03:00

VUELVE

Vuelve a menudo y tómame,

amada sensación,

vuelve y tómame -cuando del cuerpo la memoria se despierta,

y un antiguo deseo vuelve a pasar por la sangre;

cuando los labios y la piel recuerdany las manos sienten como que tocan otra vez.

Vuelve a menudo y tómame en la noche,

cuando los labios y la piel recuerdan...

το μόνος είναι πιό εύκολο από το μαζί

2008-08-31T00:14:00.007+03:00

το μόνος είναι πιο εύκολο απο το μαζί..δεν συμφωνείς λες ..αλλα εγω νοιώθω στο στομάχι μου, εκει που η ανάσα ειναι πιό εύγλωτη και τη νοιώθεις να ερχεται καταπάνω σου από τα σπλάχνα..εκει μεσα νοιώθω ότι φυσικό είναι ..να

είμαι εκεί κοντά..εκεί που κουρνιάζουν οι ψυχές και αποκοιμούνται στην αγκαλιά..γιατί εκεί ανήκει η ομορφιά..το μαζι είναι πιο δυσκολο θέλει δουλειά.θέλει αφοσίωση..θέλει άλλο χρόνο..αλλά αξίζει τον κόπο at this stage the only real purpose of breathing is becoming inevitable.....as the night grows..i miss you.. i miss your smell all over my body...i miss you...

σας έχω επιθυμήσει

2008-08-23T14:53:00.011+03:00

Μια φορά και έναν καιρό ένα βλέμμα..
Ένα σώμα αγκάλιασε μια καρέκλα
Θα μπορούσατε να είστε δεινός ακροβάτης! Με τέτοια τερτίπια που κάνετε γύρω απ’τις καρέκλες..και όχι μόνο ..δεινός! το διαπίστωσαν και οι επιστήμονες εξ’αλλου
Δεν θυμάμαι από που βρέθηκα μπροστά στο βλέμμα σας, αλλά το θέμα δεν ειν' αυτό.
Θα μπορούσα να είχα καθίσει σε άλλη θέση και τα δεινά σας ακροβατικά να μην άγγιζαν το βλέμμα μου.. για πρακτικούς ας πούμε λόγους Να σας έκρυβε ο όγκος κάποιου άλλου σώματος.. οπότε... Μα τι λέτε; Μονόδρομος κάποιες συναντήσεις, κάποιες επικοινωνίες. μόνο μέσα από τέτοια ακροβατικά περνούν για να πάρουν τον τίτλο 'επικοινωνία'.. Τίτλος τιμής στο δικό σας βασίλειο.. μα και στο δικό μας θαρρώ
Τόσα διαφορετικά μονοπάτια, να οδηγούν σε αυτό το μονόδρομο λέτε;
Τότε γιατί ενίοτε λοξοδρομείτε; Με το συμπάθειο ρωτώ.. Λογοδρομείτε; Έγραψα κατά λάθος; να διορθωθεί ...λοξοδρομείτε
Α ναι ναι βέβαια.. κι εγώ λογοδρομώ, λοξοδρομώ (είναι που το γάμα είναι δίπλα στο ξ στο πληκτρολόγιο.. Ε ναι, είναι γιατί δεν έχω συνηθίσει τους μονόδρομουςΚαι οι εναλλακτικές οδοί, που για αυτές τόσο κόπο κάναμε; Που είναι τώρα; Πουθενά το ξέρω..Τις περπατήσαμε.. και τι με αυτό; Αυτόν το μονόδρομο διεκδικούμε.
Α μην αλλάζετε στάση στα πόδια σας, έτσι πως αγκαλιάζουν την καρέκλα.. Τυχερό το έπιπλο φαντάζομαι, τόση περίτεχνη περίπτυξη.
Να πάρω κι εγώ λίγο; Απο τη περίπτυξη λίγο..
Καλά, όταν είναι η ώρα.. εντάξει... προσπαθώ ... εν τω μεταξύ χαζεύω εσάς και την καρέκλα σας ...Ερωτικό θέαμα από τα ασυνήθιστα..
Πριν φύγω, δώστε μου λίγα από τα λόγια σας καλά τυλιγμένα σε φάκελο.. και στολίστε τα με εκείνο το ηχόχρωμα που στην άκρη των χειλιών... πριν βγούν οι λέξεις έχει καμιά φορά -όταν σας ξεφεύγουν τα χρόνια- ένα αναπάντεχο παιδικό ήχο και μου θυμίζει, ότι ακόμη δεν άρχισα να ψάχνω το παιδικό σας δωμάτιο
Σαν θυμίζω σας ειχα ζητησει να με αφήσετε
Θα με αφήσετε;
Υπόσχομαι να επιστρέφω κάθε αντικείμενο στη θέση του, αφού το αγγίξω και το μυρίσω ..πάλι στη θέση του..να το αφήνω.. εκεί που εσείς έχετε θελήσει Τώρα είμαι στα βράχια και σας μιλώ μέσα από τον αέρα και μια μεγάλη θάλασσα μας χωρίζει ..αλλά σας μιλώ
Είναι κι ο αέρας, είναι και που δεν έμαθα ακόμη καλά τη γλώσσα σας, αλλά σας μιλώ και ναι… τόσο καιρό μακριά, θέλω να σας το γράψω οτι......σας έχω επιθυμήσει
Εδώ μπορώ να το γράψω και με αλάτι σε μεγάλη επιφάνεια
Μου λείπει η εικόνα σας.. τυλιγμένος γύρω από την τυχερή καρέκλα...
μου λείπει η σωστή θερμοκρασία στο στομάχι που γαληνεύει
Τώρα είμαι στα βράχια και σας μιλώ
Σαν θελήσετε πάλι... στη διάθεση σας βρίκσομαι..να μου δείξετε τα μονοπάτια που οδηγούν στο μονόδρομο ... Ετσι ωστε...Να μην λογοδρομώ λοξά.. να μην λοξοδρομώ πάλι
Σας ασπάζομαι με χείλη γυμνά και μέλη ανοιχτά

confession..devoted

2008-08-18T13:20:00.003+03:00

Αρχισες να με ανοιγεις με λογια υπεροχα
Λογια που αρχίζαν από τη πρωτη στιγμη

από κει που οι άλλοι τελειώνουν και φεύγουν άρον-άρον-
Και εμεινα
Και ηρθα αρον αρον
Ηρθα
Και εμεινα
Και μενω
Διπλα σου
Κουρνιαζοντας εκει που ειχα ονειρευτει
Χωρις να ξερω…
Και σου ειπα σε ατσαλο τροπο
αλλα στο είπα
Θέλω ετσι να με ανοιξεις και να μπεις μεσα μου
Και μπηκες υπεροχα
Και αρχισες να με ανοιγεις με στυση υπεροχη ομορφη
Να με ανοιγεις κάθε μερα και πιο πολύ
Να με παιρνεις παντου
Περα από εκει που οι άλλοι τελειώνουν και φεύγουν άρον-άρον-
Να με παιρνεις και μετα να με δαγκωνεις και να με χαιδευεις
Και εμεινα
Και ερχομαι αρον αρον
ερχομαι
Και μενω
Και μενω
Διπλα σου
Κουρνιαζοντας εκει που ειχα ονειρευτει
Παντου πανω μου τα ιχνη σου οι μυρωδιες σου εσυ
Χαιδευομαι με τη σκεψη μου σε εσενα
Ότι εμπειρία μαζευα ως τωρα ηταν για να ξερω πώς να σε υποδεχτω
Για να μπορω να ανοιγω να με παίρνεις από παντου παντου
Να μου χυνεις το κορμι μου
Να μου χυνεις το μυαλο μου
Να ξεχειλιζεις
Να με δαγκωνεις
Να με καβλωνεις
Όπως κανενας

Γιατι οι αλλοι
Εφευγαν αρον αρον όταν
Εκει που
Αρχιζε η πραγματικη ζωη

ξέρω να αγαπώ...

2008-08-16T14:06:00.007+03:00

Δωμάτιο 113..μια μερα μετα τη βροχή τη δική μου βροχή που ακολούθησε την καταιγίδα

μετα εφυγα..γιά δουλεια..βρεμμενη..εκει στο δωματιο 113 δεν ειχα email ειχα ενα μεταξωτο μαντηλι..κάποιος αγνωστος που βρήκα εκει σε ενα καφενείο μου είπε ότι απο τις φωτογραφίες μου φαίνεται ότι ξερω να αγαπώ..Και εδω αστοχη στα λόγια όπως λες..φαίνεται όμως απο τις φωτογραφίες μου..λένε οι αγνωστοι

κι εσυ που παραμενεις αγνωστος ..παρ ολες τις πληροφορίες και τις μερικες εξομολογησεις

βλεπεις κατι τετοιο στις φωτογραφίες? εστω αν δεν καταφερα ακομη να στο δείξω με αλλο τρόπο το βλέπεις στις φωτογραφίες?

ηταν καλη η βόλτα..μόνος σου?

Ένα Τ χωρίζει το στομα από το σωμα

2008-08-08T13:54:00.004+03:00

Ένα Τ χωρίζει το στομα από το σωμα – τις λεξεις . Ένα μικρο συμφωνο με μεγαλη όμως κορμοστασια στεκεται εμποδιο αναμεσα στα φιλιά που θέλουν οσο τίποτα άλλο να γευτουν το παλλόμενο κορμι σου Πως θα διαβω το κορμο του Τ να φτασω στα μπρατσα του και από εκει να βουτήξω μεσα σου παντου επανω σου να σε φιλαω με ολους τους χυμους.

Και τώρα μίλησέ μου εσύ για τ' άλλα.

2008-08-02T00:58:00.006+03:00

E ναι να κυριολεκτουμε.. εαν ειναι να πουμε κατι να το εννοουμε.. με τη βια του ποθου που αν κρατηθει σε πνιγει. Η λαγνεια ας μη μενει αφατη γιατι τοτε τι? ετσι μονο γινομαστε αδιαφοροι σε καθε φοβο.. θες να το πεις θανατο πεσ το... τοσοι θανατοι καθε μερα εξ αλλου.. και πολυ μικροι κανουν τον εναν τον πιο μεγαλο απ'ολους εκεινο το θανατο της πνιγμενης καθε μερας σε ευχαριστω φιλε παραλληλε..παραλληλα πορευομαστε..ειθε.. να τι δημοσιευσε ο παραλληλος στο μπλογκ του http://tsamatis.blogspot.com/2008/08/blog-post.html με αφορμη το προηγουμε νο ποστ.Τον ευχαριστω

«Kι εσύ, σαν να μιλάω σε ντουβάρι -
ποτέ σου δεν κατάλαβες πώς νιώθω,
κι όταν ανοίγω μια κουβέντα σταματάς,
δεν θες ν' ακούσεις -»
...................................... τι ν' ακούσω τι να πω·
να σκύψω να φιλήσω το μουνί σου,
κι όλα θα βρουν τη θέση τους στον κόσμο.
«Ο νους σου στο μουνί -»
.............................................ποιόν ενδιαφέρουν
οι φλογεροί συναισθηματισμοί μας
κι εκείνες οι αβρές ιδανικεύσεις,
οι έρωτες, οι κρίνοι, τα σονέτα.
Και κάτω απ' την αβρότατη επιφάνεια,
όχι πολύ βαθιά, δυο λέξεις μόνο
κάτω απ' την επιφάνεια, το κτήνος,
το θνήσκον κτήνος - θέλει να γαμήσει,
αυτό μονάχα· όλα τ' άλλα θα 'ναι
φαντάσματα του στερημένου ανθρώπου,
σταυροφορίες στην οθόνη τ' ουρανού.
Αν μείνει κάτι θα 'ναι το γαμήσι. (……)
Το αιδοίο και το θαύμα μιας απόλυτης
παράδοσης στον κόλπο της γυναίκας -
αυτό ποθώ, δεν το 'κρυψα ποτέ μου·
μόνο από μένα κρύβομαι, τη βία
του κρατημένου πόθου που με πνίγει,
και πρέπει γράφοντας να εξανθρωπίσω
εικόνες άφατης λαγνείας: το μουνί,
το λαγαρό αιδοίο, ένας κόσμος
αδιάφορος στο φόβο του θανάτου.
Και τώρα μίλησέ μου εσύ για τ' άλλα.
* Ποίημα από τη τελευταία συλλογή του Διονύση Καψάλη "ο κρότος του χρόνου" (εκδόσεις Άγρα, 2007)

Αυτοι που δεν μπορουν να κανουν αλλιως, δεν αγαπανε.. απλα δεν μπορουν να κανουν αλλιως..

2008-07-30T22:50:00.002+03:00

Με αφορμη ενα υπεροχο ποστ του παραλληλου..να πας εκει...για εκεινη τη σιγουρια της αγκυρας που αποτρεπει το ταξιδι..γαι ολα τα αλλα οσοι ειναι να πανε εκει να πανε..χωρις προκληση δεν ειναι ταξιδι ουτε καν περιπατος δε ειναι...Αυτοι που δεν μπορουν να κανουν αλλιως, δεν αγαπανε.. απλα δεν μπορουν να κανουν αλλιως..
Μια παρτιτουρα ζοφερη και σπουδαια !! με κομμενα δακτυλα και γρατζουνιες παντου αλλα με ολοφωτο ονειρο χαιρετω

Allow yourself times of receiving

2008-07-27T16:58:00.003+03:00

Τελικα ...ειναι κακο στην αμμο να ζωγραφιζεις...παλατια..κορμια..σκιες..ζωγραφιες..?
ο βοριας θα τα κανει συντριμια κομματια?? η κατι θα μεινει να θυμιζει τη ζωγραφια

Because you, as an individual, are very protective and in need of protection, you need to nurture theareas of your body which are vulnerable but also very vital and strong. Your stomach, chest, and womb..as you have now evolved spiritually by being inspired by love to be able to give as well as to continue receiving what you need. Allow yourself times of receiving, and you will be renewed for your times of giving in the natural cycle of life, like the different phases of the Moon

θα πουλήσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι..ιιι...να μετρω τους καυμούς και τους αναστεναγμούς..........wet traces on body and sand

χάντρες κόκκινες.. σαν αιμα

2008-07-21T00:39:00.009+03:00

Εκει που διεσχιζα τοπια.. και ειχα μπερδευτει... τι ειναι αυτο που θελεις και τι ειναι εκεινο που δεν..που βρισκεται η αυταπατη?..εν μερει ειπες..εν μερει ειναι εκει... και εν μερει ειναι εκει το ονειρο..κανουν παρέα

Πότε καταφερνουμε να ανταποκριθουμε στο ονειρο? οταν μας νοιάζει..γιατι αλλιώς όπως είπες..τι μας νοιάζει..πότε λοιπόν καταφέρνουμε?

Οταν ξυπνησουμε σε λευκα σεντονια,με ανοικτα παράθυρα που δεν φοβούνται τη γυμνια μας ..γιατι απλά ζουμε σε αυτο το κλίμα.. και ετσι ειναι και μην σε νοιάζει για οσους κοιτάζουν και δεν βλέπουν αυτο που είναι... αλλα μόνο αυτο που θέλουν..εκείνοι παντα αυτο που μπορούν θα βλεπουν οτι και να τους βαλεις μπροστα στα ματια τους..

Ξυπνησα εκει στο δωμάτιο 18 και είχε ζεστη και αερακι του απογευματος και κουρτινα πηγαινε και ερχοταν και χορευε μαζυ με τον αγερα αγκαλια..απο εκεινες τις αγκαλιες θυμάσαι? που επιβεβαιώνουν...θυμάσαι το κομπολόι?

Ξυπνησα γιατι μεσα στο ονειρο ησουν εκει και επαιζες μουσικη με χαντρες κοκκινες.. και ειδα το ιχνος σου στο λευκο σεντονι.. εκει που ειχες καθησεις ειδα.. και αφησες τον εαυτο σου να πλανιεται στο δωματιο.. σαν το εκκρεμες που μετραει το χρονο...η σαν τις κοκκινες χαντρες που μετρανε τον πονο... για να μην γινει τοσο κοκκινος σαν το αιμα... και τον ξεγελουν..στη αγκυλη της ηδονης...υγρα και αλλα χαμογελα

holiday2 traces of body on landscape

2008-07-17T01:31:00.004+03:00

on the sand by the sea by the sea by the beautiful sea ξαπλωσα μπρουμυτα σαν να ειχα πεσει επανω σου,σε σφικτο εναγκαλισμο απο εκεινους της ανοιξης..ητα τοσο ζεστα πανω στην αμμο
το σωμα μου αφησε ιχνη δυο στηθη μια κοιλια,ενας αφαλος, αυτος που ξερεις εχει μια αισθηση που σου αρεσει και ας ειναι μια λεξη περιεργη με το στερητικο του φαλου να φιγουραρει μπροστα και να τον κανει διαφορετικο μερος του σωματος .Εχω αφησει ιχνη παντου στη πολη, στη θαλασσα, στα γραπτα, στα αυλα γραπτα, στο διαδικτυο δεν θα χαθουμε, το είπαν και οι μαντεψιες
μη ρωτησεις γιατι ειναι τοσο μπλε η θαλασσα, ισως γιατι καθρεφτιζει τον ουρανο. Και τι με νοιαζει εαν με υποδεχεται και στην επιφανεια και στον βυθο Σου ειπα για τους φοβους Μη φοβασαι το βυθο, αρκει να εχεις ματιά καθαρη και εκεινος σου αποκαλυπτεται

Κουραστηκα αλλα το βερνικι ανθεκτικο φανηκε, οπως ολα τα προσθετα τεχνικα .Τα φυσικα ομως αντεχουν πιο πολυ στο χρονο, ετσι ειπαν οι γραφες και οι μαντεψιες

dont leave me this way eh

holiday 1 μεταβάλλον αναπαύεται..

2008-07-14T13:29:00.005+03:00

επιστροφη στις ριζες...Ηρακλειτος και το τοπιο του Αιγαίου ...

ποταμοῖσι τοῖσιν αὐτοῖσιν ἐμβαίνουσιν ἕτερα καὶ ἕτερα ὕδατα ἐπιρρεῖ· καὶ ψυχαὶ δὲ ἀπὸ τῶν ὑγρῶν ἀναθυμιῶνται

πυρὸς τροπαὶ πρῶτον θάλασσα, θαλάσσης δὲ τὸ μὲν ἥμισυ γῆ, τὸ δὲ ἥμισυ πρηστήρ . . . θάλασσα διαχέεται καὶ μετρέεται εἰς τὸν αὐτὸν λόγον, ὁκοῖος πρόσθεν ἦν ἢ γενέσθαι γῆ.

ποταμοῖς τοῖς αὐτοῖς ἐμβαίνομέν τε καὶ οὐκ ἐμβαίνομεν, εἶμέν τε καὶ οὐκ εἶμεν.

θάλασσα ὕδωρ καθαρώτατον καὶ μιαρώτατον, ἰχθύσι μὲν πότιμον καὶ σωτήριον, ἀνθρώποις δὲ ἄποτον καὶ ὀλέθριον.

I lay my body so you can play

2008-07-08T00:38:00.007+03:00

here I am I lay down my body so you can play

I lay down my body so you can paint remember you said you wanted to start painting again or rather you said..scribbling again and the other day you showed me your notes the rough notes of your inspiration..here I am I lay down my body so you can playswing on the green and yellow swing wear a white hat and smile.I lay down my body for you, I lay you play..it was July 8th some years ago when you said you wanted to play cause you hadnt played for a while ..so then I layed my body and then you came.careless as a storm..i love you

caress me with yoghurt

2008-07-06T15:34:00.016+03:00

You always read about it: the plumber with the twelve children who wins the Irish Sweepstakes. From toilets to riches. That story. Or the nursemaid, some luscious sweet from Denmark who captures the oldest son's heart. from diapers to Dior. That story. Or a milkman who serves the wealthy, eggs, cream, butter, yogurt, milk, the white truck like an ambulance who goes into real estate and makes a pile. From homogenized to martinis at lunch. Or the charwoman who is on the bus when it cracks up and collects enough from the insurance. From mops to Bonwit Teller. That story.

Once the wife of a rich man was on her deathbed and she said to her daughter Cinderella:
Be devout. Be good. Then I will smile down from heaven in the seam of a cloud. The man took another wife who had two daughters, pretty enough but with hearts like blackjacks. Cinderella was their maid. She slept on the sooty hearth each night and walked around looking like Al Jolson. Her father brought presents home from town, jewels and gowns for the other women but the twig of a tree for Cinderella. She planted that twig on her mother's grave and it grew to a tree where a white dove sat. Whenever she wished for anything the dove would drop it like an egg upon the ground. The bird is important, my dears, so heed him. Next came the ball, as you all know. It was a marriage market. The prince was looking for a wife. All but Cinderella were preparing and gussying up for the event. Cinderella begged to go too. Her stepmother threw a dish of lentils into the cinders and said: Pick them up in an hour and you shall go. The white dove brought all his friends; all the warm wings of the fatherland came, and picked up the lentils in a jiffy. No, Cinderella, said the stepmother, you have no clothes and cannot dance. That's the way with stepmothers. Cinderella went to the tree at the grave and cried forth like a gospel singer: Mama! Mama! My turtledove, send me to the prince's ball! The bird dropped down a golden dress and delicate little slippers. Rather a large package for a simple bird. So she went. Which is no surprise. Her stepmother and sisters didn't recognize her without her cinder face and the prince took her hand on the spot and danced with no other the whole day. As nightfall came she thought she'd better get home. The prince walked her home and she disappeared into the pigeon house and although the prince took an axe and broke it open she was gone. Back to her cinders. These events repeated themselves for three days. However on the third day the prince covered the palace steps with cobbler's wax
and Cinderella's gold shoe stuck upon it. Now he would find whom the shoe fit and find his strange dancing girl for keeps. He went to their house and the two sisters were delighted because they had lovely feet. The eldest went into a room to try the slipper on but her big toe got in the way so she simply sliced it off and put on the slipper. The prince rode away with her until the white dove told him to look at the blood pouring forth. That is the way with amputations. They just don't heal up like a wish. The other sister cut off her heel but the blood told as blood will. The prince was getting tired. He began to feel like a shoe salesman. But he gave it one last try. http://www.americanpoems.com/poets/annesexton/563

This time Cinderella fit into the shoe like a love letter into its envelope.At the wedding ceremony the two sisters came to curry favorand the white dove pecked their eyes out.Two hollow spots were leftlike soup spoons.Cinderella and the princelived, they say, happily ever after,like two dolls in a museum case never bothered by diapers or dust, never arguing over the timing of an egg,never telling the same story twice,never getting a middle-aged spread,their darling smiles pasted on for eternity.Regular Bobbsey Twins.That story.

Cold eyes are bad to eat.You lied. She doesn’t have air-conditioning. She is long in bed. Note on the fridge: Vanilla yogurt inside. See you in the morning, girls. How did you like Smoke. No one should know the hour or the day.We will become godlike.Open the window. That the glory cloud may come and go.Inside the iris of time, the iridescent dreaming kicks in. Turn off that stupid damn machine.Kepler’s invention of the camera lucidafell into oblivion some two hundred years. There is no avoiding oblivion.Where does this damn stupid thing go. For god’s sake. Are you sure you want to wear that.Especially in this one-stoplight town. Watch out for “the swerve of small town eyes.” (Agee) Feel them trained on you in unison. Boiled peanuts. Now that is an acquired taste.Once the eye is enucleated. Would you replace it with wood, ivory, bone, shell, or a precious stone. Who invented the glass eye. Guess. The Venetians. Of course. Go to Venice; bring me back a mason jar of glass eyes. They shall multiply like shadflies. http://jacketmagazine.com/15/cdwright-poem.html

Yogurt and Me and the Dog I like Yosemite National Park. You like?Sometimes I see the park in a dream.I've never been there, but I have a picture postcard of the park. It's on the curtain rail of my room. I work hard from Monday to Friday.My workplace is far away from Yosemite National Park,because my office is in Japan.Human relations of my workplace isn't so good.But the dog smiles silently and says,"It's not so important." I always buy something to eat for my supperon my way home from my workplace.Almost every day, I buy yogurt.Strangely enough, to eat it makes me fine.The dog also likes yogurt and he knows the reasonwhy to eat it makes me fine.The dog smiles silently and says,"Yogurt's justification for existance isto console people in his sorrow."

In weekday mornigns,to go to work on the subway is a hard thing.I am at work one hour before the start of office hours,because the trains of early hours are not so crowded.When I get to my office every mornign, the first thingto do is reading the newspaper bought at the stasion.I can get to know many happenings by the newspaper,and can get to know that to live in the world is so hard.My office is a far cry from Yosemite National Park.The dog smiles silently and says, "It's not so important." — Yoshihiko Nakata

Yogurt *I sign up for 'Yogurt? at the YMCA.It's a whim, part of the introductory-membership offer, a sincere effort to redeem myself after lastwinter's piano-lessons' disaster.I arrive seven minutes late & the 'Yogurt? instructorglares at me like I'm a pigeon who's shit on her'karma? windshield.Some of us are new and thick-boned and stiff. Some are'advanced? and twist their bodies into positions that wouldmake Gumbi blush.'What's your goal in attending this class, Mr. Fusco?? the 'Yogurt? instructor asks me.'I'd like to be able to blow myself in five weeks,?I reply.After 45 minutes of stretching and deep breathing, the 'Yogurt? instructor coaches us into 'relaxation mode.?'Let your eyes get heavy. Relax your mouth, your jaw,your shoulders, your stomach,she drones.The man on the mat in front of me farts( I guess relaxation of the ass-hole was implied).The class ends with the 'Yogurt? instructor telling usto close our eyes and imagine walking on a white-sandy beach under a warm-yellow sun and blue-cloudless sky with the gentle waves lapping the shore,But all I can see is that vicious wave that knocked the top of my wifes' bathing suitdown at Kennebunkport beach in Maine last summer.' You look content Mr. Fusco. What are you picturing,?the 'Yogurt? instructor asks me.'Nipples,? I reply.*My 6 year-old niece says, 'Uncle Joe's taking 'Yogurt? classes.?http://www.gotpoetry.com/News/article/sid=828.html

Yogurt I was trying to start a conversation in the subway with a man who was agreat specialist in yogurt. He asked me if I was interested in his class and that he would get me a cheaper rate. The two of us talked for a while and Iasked the specialist if he had a diploma. He said he didn’t know because he was an orphan. http://www.shampoopoetry.com/ShampooTwentyone/topp.html

Why are You so lovely?As sweet as iced-tea concentratesAs smooth as melting chocolateDelicious like fresh baked breadDelightful like fresh peeled orangesHow do You do it?Like icecream from an ovenHot coffee from the ArcticFrozen yogurt in the summerFresh fruits in the fallSo refreshingly uniqueSo lovely... I just can't resistYou're just wonderful...I must admit :)I love Youand best of all...You're mine to eat :D http://weblog.xanga.com/XtremePsionic/662679338/frozen-yogurt-in-the-summer.html

we sit here at dinner.I try to breathe.My hands rest on my thighs.I must watch to be sure,everything must be right:the silverware, small fork,large fork, plate, knife,large spoon, small spoon.Water glass. Wine glass. I know no one else sees them:the fish, the red fish, inthe curtains along the wall.You have to watch them.My eyes always glance there.
They are evil fish. They sit in the curtains, they wait,and then they come out.
And the yogurt, the yogurt is the only thing that cans ave me from them. throw the yogurt, take a spoon, use your hands. Anything. And we sat there before dinner, and he ate hisyogurt with his first spoonbefore I could stop him. How could you do this? How can you save yourself from the evil fish now? WillI have to save you again, do you even understand the danger Janet Ruipers http://www.artvilla.com/kuypers/poems/1994/paranoia.htm

As you eat it, perhaps causing a smile, The active cultures are at work the whole while

Taking out the lactose, and all that stuff But leaving in nutrients and flavor enough

To make it appeal to human taste Not letting good milk go to waste
You can freeze it, or not, as you choose You can eat it when you get up, or just before you snooze You can eat it with fruit, or just have it plain You can even have it with nuts or grain

You can buy it pre-flavored at the grocery store Just be sure not to drop it on the floor The insides will spill, sort of like blood and gore Then you won’t be able to eat it anymore Creating a situation that you might well deplore

strawberry fields for ever

2008-06-17T00:51:00.011+03:00

να φαμε φραουλες πριν περασει ο καιρος τους
πριν περασει ο καιρος και ξεχασουμε τις γευσεις μας..στο στομα
Let me take you down, cause I'm going to,
Strawberry Fields,
Nothing is real, and nothing to get hung about,
Strawberry Fields Forever Living is easy with eyes closed,
Misunderstanding all you see
It's getting hard to be someone, but it all works out,
It doesn't matter much to me Let me take you down, cause I'm going to,
Strawberry Fields
Nothing is real, and nothing to get hung about,
Strawberry Fields Forever
No one I think is in my tree, I mean it must be high or low
That is you can't you know tune it, but it's all right
That is I think it's not too bad

Always know sometimes think it's me,

But you know I know when it's a dream

I think a "No" will mean a "Yes" but it's all wrong,

That is I think I disagree

Let me take you down, cause I'm going to,
Strawberry Fields
Nothing is real, and nothing to get hung about,
Strawberry Fields Forever

το στοιχημα της αγαπης

2008-06-09T02:17:00.006+03:00

γιατι συγχρονιζονται ετσι τα δικα μας φαινομενα? διαβασα μολις σε ενα απο τα αγαπημενα μου μπλογκ -γιάντες-τη φραση ...η ελλειψη στοιχειωνεται απο αγαπη .. συμπληρωνω όπως και η απουσια..κι εκει ανακαλυπτει κανεις αλλα πραγματα..εκει ειναι το στοιχημα και ας κοιμηθουν τα φαντασματα..και μου το πε οτι το τεσσερα αλλοτε ενωνει κι αλλοτε χωριζει..μια αεναη εναλλαγη το στοιχειωνει αυτο το νουμερο

κερασε με κερασια

2008-06-01T12:10:00.006+03:00

Κερασε με κερασια αυτα τα διδυμα κερασια που ενωμενα φτιάχνουν το σχημα της καρδιάς

Κερασε με κερασια φρουτα της εποχης που υποδεχεται τη ζεστη..

Μη δισταζεις να με κερνας κερασια Λατρευω το κοκκινο χρωμα τους

Offer me cheries

des cerises des cerises des cerises

Κερασε με κερασια αυτα τα διδυμα κερασια που ενωμενα φτιάχνουν το σχημα της καρδιάς

do lies protect?

2008-05-25T22:24:00.003+03:00

Does he lie to you? she asked
I dont think so.. I said
He is not telling you everything..she continued
And why is that? i asked
He thinks he is protecting you this way..she concluded
love is a silent white, it will never be heard
beauty is a bleeding rose, it will never be seen
pain is the rage of your dream..its never enough..and it never is

l amour liquide

2008-05-20T18:25:00.005+03:00

Le voyage semblait interminable.Le silence etait si lourd que l'on pouvait entendre battre les ailes des papillons.Elle regardait defiler le paysage.les yeux pleins de larmes...

if life is a river... i know that it will never bring the same water in front of your ecstatic eyes as you watch its flow.But love is like any liquid it flows like a river one day it bends one days it twists ..and a friend of mine said love is worth worthwhile only if the smiles are more than the tears ..so today you made me smile.on Sunday you made me cry...but memory decides to heal the wounds of crying and here i am smiling at spring and when i hear your voice a small bird flies wild in to my heart and i think i can fly i think nothing can stop me hoping

some say hope.......some say....waiting.some say...faith..some say enjoy while it lasts.i say you know what i kept saying...i long for the embrace the sweaty hands the eyes like deep lakes where i see myself reflecting and this becomes the world to me...the sound of your voice becomes the world to me...come lets travel lets cross a sea lets breathe all these wild smells waiting to be conquered by our hungry breath by our hungry soul..come on lets breathe free

This time they gave me room number 2 I thought it was a symbolic number room number 2 with an exquitive vast view like our hopes and their endless boundaries..This time they gave me room number 2..am waiting for you so we can breathe free

Σταλαξε στην ακόρεστη ψυχή μου, όλο το φως των ουρανών

2008-05-10T00:07:00.011+03:00

Εδειξα στην φίλη μου την Ιταλίδα τη φωτογραφία σου και μου είπε 'δέιχνει τόσο θλιμμένος'.
Είπα 'δεν είναι όμορφος..θλιμμενός καποιες φορές αλλα όμορφος'
'Ειναι' είπε και ήπιαμε λευκό κρασί στην υγειά σου και ήρθε ένα βιολιστης και τραγούδησε ενα τραγούδι εραστών σε μια ξενη γλωσσα που δεν ξέραμε, αλλα ξεραμε ότι είναι τραγούδι εραστών και μετα θέλησα να μας θυμισω... και κάποια από τα λόγια εραστων... απο τον Ρωμαίο και την Ιουλιέττα..
Δεν ξέρω τι να 'ναι εκείνα που σε στομώνουν ότι και να 'ναι αυτα΄τα λόγια είναι παντα βάλσαμο σε μια τοσό όμορφη ψυχή σαν τη δική σου..και το θλιμένο προτραίτο σου ειναι εκείνο που εγω αγαπω πιο πολύ με αυτο συνομιλώ..στα ματια σου βυθίζομαι και σε εκείνα εμπιστευομαι τα όνειρα μου..τετοια τώρα ελπίζω να ονειρευεσαι κι εσύ γλυκά..Θα περάσω τα σύνορα όσα και να 'ναι. Δεν θα με σταματήσουν και θα επιστρέψω Αυτο το ξέρεις
Τα μάτια σου ειναι το μόνο λιμάνι μου.ah je veux vivre,
dans ce reve,qui me envivre,

Ce jour encore,douce flamme

je te garde dans mon ame

comme un tresor

cette ivresse

ne dure helas

puit vient l heure

Ou l'on pleure

le coeur cede a l'amour

Douce flamme reste dans mon ame

comme un doux tresor Longtemps encore!

Α ξέρεις η νύχτα σου κρυβει το πρόσωπο μου

Αν εβλεπες πως εχει κοκκινισει αμφιβολία δεν θα είχες για τα αισθήματα μου

Θα σε εμπιστευθω οπως κι εσυ μπορείς να με εμπιστευθεις

Μην κατηγορεις την καρδια μου, αφου τωρα πια ξέρεις το μυστικό της,

και μη νομίσεις επιπόλαιη την ομολογία μου..

Μα πες πως εφταιξε η νυχτα ,που το αδιακριτο πέλπο της προδωσε το μυστικό

Και τωρα γινε ο μοναδικός νόμος για μένα

σου παραδινω ολοκληρη τη ζωη μου

και απαρνουμαι οτι δεν ειναι δικο σου

Διαλυσε το σκοταδι μου

Γινε η αυγη της καρδιας και των ματιων μου

σταλαξε στην ακόρεστη ψυχη μου ολο το φως των ουρανων

do you really feel alive without me?

2008-05-01T23:23:00.012+03:00

Που είμαι; Ειμαι στο ξενοδοχείο ..είμαι στο ξενοδοχείο και σε περιμένω...
Σε περιμένω κάθε φορά να ελευθερωθείς να απελευθερωθεις απο οτι περιορισμους ορίζει το ανελευθερο καθεστως που κτιζουμε με απροσεχτα υλικα αλλα το χτιζουμε με ψηλους τοιχους που μας κρυβουν τη θεα του υπεροχου μυαλού που καλπαζει.
Ποιοί δεν θέλουν να αφήσουν ένα υπέροχο μυαλό να καλπάζει
Ειμαι στο ξενοδοχείο και απέναντι μου έχω εναν ορίζοντα απεραντο μια θεα ζηλευτη
Γιατι κλεινω τις κουρτινες; γιατι αυτη τη φορα δεν αντεχω το φως;
Κάνε το γύρο της πλατείας θέλω να σου δείξω ενα ερείπιο όμορφο παλιο σπίτι ,σαν την ερειπωμενη μου καρδιά μοίαζει Σου αρεσει; Ωραίο δεν είναι; Συμφωνείς...Μόνο εσυ μπορείς να το φτιάξεις όπως μονο εσυ μπορεις να φτιαξεις την ερειπωμένη μου καρδια να ξαναβρει την ομορφιά της.Θα το φτιαξεις να ξαναβρει την ομορφια του;Τώρα σου έδειξα το χάρτη ,δεν θα χάσεις πια τα ίχνη που αφησα εκει για σενα...για πάντα
Μονο το συναισθημα να εμπιστευεσαι γιατι ειναι το μόνο αληθινό το μόνο ειλικρινες γιατι πηγάζει απο την αγνή πηγή της καρδιάς.Εξ αλλου μετα απο τοσο καιρο ξερεις οτι δεν προκειται για συναισθημα πυροτεχνημα,ότι εξάρσεις και να έχει..προκειται για τη σταθερή ασβεστη φλόγα της αληθινής αγαπης
Δεν μπορούμε πια να αναβάλλουμε την ομορφιά
i want to drive you free and wild and wildly free as the Damien Rice song says
are you dark enough to see my light?

here are the lyrics slightly paraphrased as to suit our story

Well I held you like a lover

Happy hands and your elbow in the appropriate place

And we ignored our others, happy plans

For that delicate look upon your face

Our bodies moved and hardened

Hurting parts of your garden With no room for a pardon

Ιn a place where no one knows what we have done

Do you come Together ever with her?

And is she dark enough?Enough to see your light?

And do you brush your teeth before you kiss?

Do you miss my smell?

And is she bold enough to take you on?

Do you feel like you belong?

And does she drive you wild?Or just mildly free?

What about me?

Well you held me like a lover Sweaty hands

And my foot in the appropriate place

And we use cushions to cover

Happy glands In the mild issue of our disgrace

Our minds pressed and guarded

While our flesh disregarded

The lack of space for the light-hearted

In the boom that beats our drum

Well I know I make you cry

And I know sometimes you wanna die

But do you really feel alive without me?

If so, be free If not, leave her for me

Before one of us has accidental babiesFor we are in love

naked lunch

2008-04-28T02:09:00.005+03:00

Orange is a colour you make out of oranges or a mix of red the colour of flame with yellow the colour of lemons. I like lemons but I hate yellow.

A friend of mine the other day offered someone yellow flowers It was a success I still hate yellow it burns my eyes I love orange

My room is orange at home My hotel room here is orange so I can stand my silent days and these moments called loneliness because orange colour is known to heal the soul. We are alone says she We are in the famous entourage of friends relatives we feast religious ceremonies we feast and we are still so alone.. inside, aside these colourful crowd Only orange colour heals and fresh oranges are good for you they say as they arm you with Vitamin C..

This was a lunch some may call naked The dinner that followed had no memory of this lunch..My friend while she was cooking she could not help crying about her gone love. She has run out of patience 8 years have now passed she says. I am still inside my orange room inside my orange patience praying for its healing effect to last

Une rayure sur ton genou

2008-04-19T18:33:00.004+03:00

La mer en fleurs et les montagnes au déclin de la lune ;
La grande pierre près des figuiers de Barbarie et des asphodèles;
La cruche qui ne voulait pas tarir a la fin du jour ;
Et le lit clos près des cyprès et tes cheveux D'or :
les étoiles du Cygne et cette étoile, Aldebaran.
J'ai maintenu ma vie, j'ai maintenu ma vie en voyageant Parmi les arbres jaunes, selon les pentes de la pluie
Sur des versants silencieux, charges de feuilles de hêtre.
Pas un seul feu sur les sommets. Le soir tombe.
J'ai maintenu ma vie. Dans ta main gauche, une ligne ;
Une rayure sur ton genou; peut-être subsistent-elles encore Sur le sable de l'été passé, peut-être subsistent-elles encore
Là où souffle le vent du Nord tandis qu'autour du lac gelé J'écoute la voix étrangère.
Les visages que j'aperçois ne me questionnent pas ni la femme Qui marche, penchée, allaitant son enfant.
Je gravis les montagnes. Vallées enténébrées.
La plaine Enneigée, jusqu'à l'horizon la plaine enneigée.
Ils ne questionnent pas Le temps prisonnier dans les chapelles silencieuses
Ni les mains qui se tendent pour réclamer, ni les chemins.
J'ai maintenu ma vie, en chuchotant dans l'infini silence.
Je ne sais plus parler ni penser. Murmures Comme le souffle du cyprès, cette nuit-là
Comme la voix humaine de la mer, la nuit, sur les galets,
Comme le souvenir de ta voix disant : « Bonheur ». Je ferme les yeux, cherchant le lieu secret où les eaux Se croisent sous la glace, le sourire de la mer et les puits condamnés
A tâtons dans mes propres veines, ces veines qui m'échappent Là où s'achèvent les nénuphars et cet homme
Qui marche en aveugle sur la neige du silence. J'ai maintenu ma vie, avec lui, cherchant l'eau qui te frôle, Lourdes gouttes sur les feuilles vertes, sur ton visage Dans le jardin désert, gouttes dans le bassin Stagnant, frappant un cygne mort à l'aile immaculée Arbres vivants et ton regard arrêté. Cette route ne finit pas, elle n'a pas de relais, alors que tu cherches
Le souvenir de tes années d'enfance, de ceux qui sont partis,
De ceux qui ont sombré dans le sommeil, dans les tombeaux marins,
Alors que tu veux voir les corps de ceux que tu aimas
S'incliner sous les branches sèches des platanes, là même Où s'arrêta un rayon de soleil, à vif, Où un chien sursauta et où ton coeur frémit, Cette route n'a pas de relais. J'ai maintenu ma vie.
La neige Et l'eau gelée dans les empreintes des chevaux.

Poème de Georges Seferis écrit en 1937 et publié dans le recueil collectif de son oeuvre sous le titre EPIPHANIE 1937.

i like my body when it is with your body

2008-04-15T03:40:00.009+03:00

i like my body when it is with your
body. It is so quite a new thing.
Muscles better and nerves more.
i like your body. i like what it does,
i like its hows. i like to feel the spine
of your body and its bones, and the trembling
-firm-smooth ness and which i will
again and again and again kiss,

i like kissing this and that of you,
i like,, slowly stroking the, shocking fuzz
of your electric fur, and what-is-it comes
over parting flesh . . . . And eyes big Love-crumbs,
and possibly i like the thrill of under me you quite so new

if i love You if i love Y ou
(thickness means
worlds inh abited by roamingly
stern brig ht faeries
if you love me) distance is mind carefully
luminous with innumerable gnomes
Of complete dream
if we love each (shyly)
other, what clouds do or Silently
Flowers resembles beauty less than our breathing
poetry by eecummings

τι όμορφος που είσαι

2008-04-05T03:06:00.008+03:00

μου αρεσει η φωνη σου
οταν μιλας για πραγματα που αγαπας,
μου αρεσει η φωνη σου
οταν μιλας για πραγματα που σε κανουν να ξεχνας,
μου αρεσει η φωνη σου
περπατησα ολο το βραδυ σε μια υγρη πολη
Σε εψαχνα σε καθε γωνια και ησουν εκει

Τί όμορφoς που είσαι. λεει ο Ριτσος, σε ενα αναπαντεχο ποιημα που δανειστηκα απο το μπλογκ του Νομάδα.
Θυμασαι; ..είπες ότι ήταν όμορφο συμφώνησες ότι ήταν αναπάντεχο
Τί όμορφoς που είσαι.Με τρομάζει η ομορφιά σου.
Σε πεινάω. Σε διψάω. Σου δέομαι: Κρύψου, γίνε αόρατος για όλους, ορατός μόνο σε εμένα.
Καλυμένος απο τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιων με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο από τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα.
Αρθρώνονται απόρρητες λέξεις...
μου αρεσει η φωνη σου οταν χαμογελαει αναμεσα στις σκοτεινιες
..Τριανταφυλλιές εκρήξεις από την πράξη του έρωτα.
Πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο.
Μια γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου. Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. τόσο άπιαστος.
Ψηλά στον αέρα ένα ανιχνευτικό ελικόπτερο βομβίζει σε αόριστα σημεία.
Φυλάξου. Εσένα ζητούν.
Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου.
Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει.
Γίνεται μία έγκυος αρκούδα η κουβέρτα.
Κάτω από την κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα, πέρα από το χρόνο κι από το θάνατο πέρα, σε μια μοναχική παγκόσμιαν γνωση.
Τί όμορφος που είσαι. Η ομορφιά σου με τρομάζει.
Και σε πεινάω. Και σε διψάω. Και σου δέομαι: Κρύψου.

If it comes from the heart Then you know that it's true

2008-04-03T14:19:00.009+03:00

I was lonely, I needed someone,to see me through,

I was at the end of my rope,

I needed someone,to cut me loose

Then an angel, out of the blue

Gave me the sense that I,might make it through

And somehow I survived,

With no rhyme or reason

And now I know I made it

Through the miracle of you and oh baby

I know the color of love

I know the color of truth, Its in the image of you

If it comes from the heart

Then you know that it's true

It will color your soul, like a rainbow

And the color of love is in youooh babe

Lives in you, you babe

Like a bridge over, over,Over troubled, troubled waters

You stood beside me,stood beside me, me

And your love did, did not falter, Then an angel, the angel in you, oh

Gave me the strength to trust

And that's how I survived There's no other reason

And now I know I made it

Through the miracle of you, ooh

Is in you Lives in you It's in you Lives in you yeah

SoI want to thank you I can't thank you enough

For showing me the meaning The meaning of true love When I was lost

So in need You opened up your heart

When I nedded you to comfort me you opened up your arms

I couldn't face another day You said don't be afraid Don't be afraid

Your love came unconditional You showed my heart the way

I know the color of love, baby lives inside of youI know the color of truth

Its in the image of you,

If it comes from the heart Then you know that it's true

Know that it's true It will color your soul, like a rainbow

And the color of love is in you babe I know the color of love

I know the color of truth If it comes from the heart Then you know that it's true

You know that its trueIt will color your soul, like a rainbow

And the color of love is in you It will color your soul, like a rainbow

And the color of love is in you

The Color Of Love Lyrics by Sam Salter

I won’t give up...cause I love you

2008-03-27T00:26:00.008+02:00

who wants to threaten or challenge something to come out of its own nature?

no I will resist and stay true to my own true nature

I will not reveal things I do not wish to reveal

I will stay truly devoted and absolutely loyal to my inspiration to my source of absolute inspiration and love

Μ'αγαπας η τσαμπα γραφω???

α μ'αγαπας!..ομορφα ομορφα..τσιμπα ενα τραγουδακι,τωρα που ειναι βραδακι και μου λειπεις

like the deserts miss the rain ενας Θεος ξερει ποσο μου λειπουν τα χερια σου

I’m giving up the ghost of love

in the shadows cast on devotion
She is the one that I adore

creed of my silent suffocation

Break this bittersweet

spell on me

lost in the arms of destiny

Bittersweet

I won’t give up

I’m possessed by her

I'm bearing her cross

She's turned into my curse

Bittersweet
I won’t give up
I’m possessed by him
I'm bearing his cross
he's turned into my curse

Break this bittersweet spell on me

lost in the arms of destiny

Bittersweet

I want you

I’m only wanting you

And I need you

I’m only needing you

Break this bittersweet spell on me lost in the arms of destiny

Bittersweet...

I want you
I’m only wanting you
And I need you
I’m only needing you

να θυμασαι δεν θα τα παρατησω γιατι δεν θα ξεμπερδεψω ευκολα απο εσενα οπως ειχες πει τοτε

δεν θα τα παρατησω cause

I want you
I’m only wanting you

Αφησε με να γονατισω στα ποδια σου

2008-03-23T03:52:00.012+02:00

οτι μου παρηγγειλες πριγκηπα μου γινεται οπως βλεπεις..σιγα σιγα με υπομονη αγαπη αφοσιωση και τρυφεροτητα γινεται Ετσι γιατρευονται οι πληγες με υπομονη αγαπη αφοσιωση και τρυφεροτητα.Ετσι
we will share more love,we will be more loving to one another
Απορροφημενη απολυτα από το ωραιο σου προσωπο βλεπω στα ματια σου

έναν άλλο ουρανο,

έναν άλλο ουρανο μεσα του
Αφησε με να γονατισω στα ποδια σου, μου ειπες,

αφησε με να αναπνευσω τον αερα που αναπνεεις
Γλυκα σαν αρπα αρμονικη είναι για μενα τα λογια σου

in a stream of eloquence and poetry

the most important thing is love

μεσα στα ματια σου βλεπω να χαμογελα ένας πιο ομορφος ηλιος
despite the clouds love shines

Μου χαριζεις τη ζωη ο ερωτας δεν είναι αμαρτια
Ο ερωτας που με κυριευει είναι από εσενα και από εμενα πιο δυνατος
Εδω λοιπον εμελλε να σε ξαναδω

Ουρανε,ακου την επιθυμια μου χαρισε μου γαληνη

Τα βασανα που περασαμε ειναι τοσο πολλα

Τωρα ευτυχια σου ζητω....και οπως λεει και το τραγουδι

..Αν καμμια αγαπημενη βρεις που σου ειναι πιστη και ειλικρινης

με χιλια φιλια να τη γλυκαινεις και τη ζωη της να ομορφαινεις

στηριγμα της να εισαι και φιλος Τραλαλερο,τραλαλερο...

Να σε δω και παλι in an air of peace about yourself it would fill me with warmth and hapiness

Με τι αγωνια με τι φλογα η ερωτευμενη μου καρδια παλλεται

Το δακρυ μου που σ'ανταμωνω θα ερθει να γιατρεψει της αποστασης τον πονο

Τρεμω δισταζω η καρδια μου φτερουγιζει..

και θυμαμαι εισαι ο μονος που ειχες δει το δικο μου πεταγμα ως αληθινό και εκει καθρεφτισες το δικο σου, το υπεροχο δικο σου φτερουγισμα.

longing for your affection...I remain yours eternally
το Ελληνικο κειμενο εκτος απο την εισαγωγη περι του αγαπημενου πριγκηπα..ειναι μια συνθεση απο τις οπερες Νορμα και Απαγωγη απ'το Σεραι Το αγγλικο απο ενα Βιβλιο που διαβαζω απ το Θιβετ Ολο δανεια αυτο το καιρο γιατι ταξιδευω διαβαζοντας και ακουγοντας μουσικες και θελω να τα μοιραστω

Ο θεος που πρεπει να καλεσεις είναι ο ερωτας

2008-03-18T00:29:00.005+02:00

Mια σκεψη πιο μεγαλη με προστατευει και μου επιτρεπει να αμυνθω

ειναι η σκεψη για σενα που λατρευω, ειναι ο ερωτας, που με φλογιζει
Μια δυναμη ασυγκρατητη με φερνει εδώ

και το αγαπημενο σου προσωπο μου τρεφει την καρδια,

η αγαπημενη σου φωνη, το φυσημα του ανεμου αντηχει
-Τι βλεπω εκλαιγες..

-Προσευχομουν! ασε με να προσευχηθω
-Ο θεος που πρεπει να καλεσεις είναι ο ερωτας -Αφησου στον ερωτα, αφησου στις ικεσιες μου.Εκει είναι η χαρα εκει είναι η ζωη. Aς γεμισουν μεθη οι ψυχες μας με τη χαρα που μας προσκαλει. Δεν ακους μια φωνη να σου μιλα μεσα στη καρδια να σου υποσχεται την αιωνια χαρα πιστεψε στα λογια τα γλυκα και σφιξου επανω μου

from Norma libretto

τη νυχτα αναδυονται ψιθυροι ερωτων

2008-03-17T01:55:00.009+02:00

Εναστρε θολε βρεξε λαγνεια..
Αυρες θαλασσινες μεσα στη λάμψη του φεγγαριου
τη νυχτα αναδυονται ψιθυροι μικρων ερωτων...
κι εσυ ομορφια μου.. έχεις τον ουρανο στα ματια σου.. στο πλευρο σου ακουω μεσα στην ησυχια των ισκιων,κατω απο τα αστερια να υψωνεται η φωνη των πραγματων...

Ποια ματια μεσα στον κοσμο αυτο μπορουν να συγκριθουν με τα φλογερα δικα σου μαυρα ματια;..Μεσα τους χανεται ολο μου το ειναι..

ματια μεσα στον ερωτα γλυκα και στον θυμο ανημερα θερια..

Ποια ματια μεσα στον κοσμο αυτο μπορουν να συγκριθουν με τα φλογερα δικα σου μαυρα ματια; Ενα ατίθασο δακρυ κυλαει πανω στο ομορφο μαγουλο σου.. και το βρεχει...

Ποιος πόνος ματωνει την καρδια;

Οικείο.. ανοίκειο..σπίτι ..μη σπίτι

2008-03-13T21:23:00.009+02:00

Βρισκομαι σε αυτο το ξενοδοχειο για μια ακομη φορα Πολλα μου φαινονται γνωριμα σα να ξαναβρισκω το σκηνικο που αναγνωριζω Δεν ειναι το σπιτι Ειναι ενα σπιτι...

Μεχρι να βαλεις εσυ τα δικα σου κλειδια στο σπιτι και να ερθεις εγω τριγυρναω σε αυτα τα μη σπιτια . Σαν μη τοπια ειναι ομως και αυτα παρεχουν μια φιλοξενια ,μιας εκδοχης της υπαρξης αυτης που εχει εσενα, με τη δοση του εφικτου.. οπως οριζεται απο αλλες συνθηκες, ξενες προς την επιθυμια, ξενες προς οτι εχει να κανει με το καρδιοχτυπι του σωματος ,το καρδιοχτυπι που με καθε μελωδια λεει θα ειμαι εκει οτι κι αν συμβει να φροντιζω να ειναι ευφορη χαρουμενη ευθυμη η υπαρξη...αν το θες, η καθε μερα να ειναι ευφορη θα φροντιζω.

Αν το θες το ειπα,το γραψα, το ξαναλεω το ξαναγραφω. Αν το θες η ρεαλιστικη υποσχεση του 100% θα πολλαπλασιαζεται μεχρι καθε μαθηματικη εξισωση να μην χωραει αλλο.

Εδω η επιστημη να σηκωσει τα χερια να δουμε επιτελους τι κρυβει κατω απο τις μασχαλες.

Ειμαι λοιπον σε αυτο το ξενοδοχειο με τις κιτρινες κουρτινες απ εξω και κοσμος που δουλευει αγριες ωρες , σαν κι εμας γιατι ετσι πρεπει , γιατι ετσι επιβαλλουν οι κανονες, που εμεις φτιαξαμε, η βρηκαμε παντως αποδεχτηκαμε Και γυρω απο αυτο υποτιθεται χτισαμε σπιτι.

Εγω παντως οπου παω στη δικη σου εικονα κουβαλαω και μαζυ σου, μαζυ της μιλαω.

Αυτη τα ξερει ολα. Εσυ πολλα τα υποπτευεσαι.

Αυτη η εικόνα, τα δικα σου ματια δηλαδή μεσα απο μια οθονη, με κοιταζουν, οσο ετοιμαζω τις εικονες.

Λες οτι το το ανοικειο απελευθερωνει, εχεις δικιο ,το οικειο, το πολυ οικειο, οχι αυτο που συνηθισαμε, αλλα αυτο που μας παει κατευθειαν στο κυτταρο, το συγγενικα οικειο, μας απελευθερωνει ακομη πιο πολυ. Και εκει ουρλιαζουμε απο ελευθερια, σαν σε οργασμο,οπως πριν απο καποιες ωρες που προσπαθουσαμε να περιγραψουμε αυτη την συνθηκη απο το τηλεφωνο.
Αναρωτιεμαι αν καποιος απο τα απεναντι γραφεια των γραφιαδων παραμεριζει με το νου του τη κιτρινη κουρτινα και παρακολουθει και εκεινος αυτο το καθρεφτισμα.
Σου ειπα και αλλοτε για το καθρεφτισμα, μεσα απο αυτο με εσενα συνομιλω, σε μια γλωσσα που μαζυ μαθαινουμε. Ειναι σαν να μαθαινουμε μια νεα ξενη γλωσσα, αλλα μας αρεσει και φαινεται οτι αυτη θελαμε να μιλαμε απο παντα.Αναρωτιεμαι αν οι απεναντι γραφιαδες παραμεριζουν με το νου τους την κουρτινα η αν εναποθετουν ολες τους τις ελπιδες στον ανεμο
Αυτος που και που την μετακινει Τι αποκαλυπτει δεν ξερω εκεινη την ωρα δεν παρακολουθω τον ανεμο δεχομαι την ευεργετικη του αυρα αλλα τα ματια μου το σωμα μου ειναι μεσα στα δικα σου μεσα στο καθρεφτισμα.Ετσι αυτοφωτογραφιζομαι για σενα

Ειμαι εγω, το σωμα μου ειμαι

2008-03-10T15:15:00.000+02:00

Κοιτάξε με αγάπη μου Οχι δεν ειναι η Γκουερνικα Ειμαι εγω, το σωμα μου ειμαι Ειναι το σωμα που σε δινη για σενα βρισκεται. Σαν φωτια καιει την επιθυμια μου Αυτη με ζεσταινει αυτη με κραταει ζωντανη,αυτη επιμενει..η επιθυμια μου.. Κοιταξε με αγαπη μου μπροστα σου μεσα σου ειμαι.Κοιταξε με αγαπη μου Εγω ειμαι η εικονα μου βρισκεται εκει σε εικονες, σε χαδια

Ελα να αρχισουμε τον ερωτα και τα παιχνιδια του Την πιο γλυκεια ηδονη και απολαυση που νοιωθει ο ανθρωπος Τι ομορφος που εισαι ,χαιδεψε με κι αλλο,εδω οπου θελεις.Τι βλεπεις; Ωραιες εικονες..λες...Εισαι ομορφος εσυ για αυτο φτιαχνω ωραιες εικονες. Ακουμπάω επανω σου στο δικο σου σωμα ακουμπαω ετσι νοιωθω τον εαυτο μου, ετσι με νοιωθω οταν καθρεφτιζομαι σε εσενα και μαθαινω τον εαυτο μου Μου μαθαίνεις πράγματα. Τι πράγματα ρωτας; Τρυφεροτητα αφοσιωση.πιστη σου λεω..Εξιδανικευω λες..ετσι κανουμε ολοι λες οταν αγαπαμε..Εγω εμπιστευομαι το χερι σου αυτο που τρυφερα και με τη συστολη της νεας επιδερμιδας με χαιδευει,αυτο που παιζει στα δακτυλα τις ρωγες μουκαι γενναει τους χυμους μου.Εγω εμπιστευομαι το χερι σου αυτο που τωρα κραταω και σφιγγω και σφιγγω και σφιγγεις και εσυ γιατι αυτη η πιστη για την ανελπιστη συναντηση ειναι η μονη παρηγορια για τον ανθρωπο, η ομορφια της ζωης.Γαληνη μου, μεσα μου εισαι, μεσα μου, κυριευεις το σωμα και εμενα κυριευεις. Δεν ειναι μονο που με γεμιζεις χυμους και στεναγμους και σπασμους.Εχεις βρει τροπο να μπαινεις στο μυαλο μου, θυμάσαι τι ελεγες Εχεις βρει τροπους να μπαινεις παντου στον κοσμο μου.Να γινεσαι το κεντρο και ο φαρος του,ο χαρτης και η πυξιδα του το φως μου να γινεσαι.Χαιδεψε με κι αλλο..σφιξε μεστην αγκαλια σου..ταξιδεψε με..Σε εχω αναγκη πως να στο πω.. πολύ

play book

2008-03-09T01:59:00.001+02:00

Η πολύ απροσδόκητη φίλη http://giantes.blogspot.com/ με προσκάλεσε σε αυτό το παιχνίδι:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο

Πηρα το πιο κοντινο στο χωρο για μενα σημερα ηταν -γιατι τα βιβλια κινουνται τοσο απροσδοκητα στο σπιτι μου-

Η ιστορια του Γυναικειου Στηθους κεφαλαιο Ερωτικο Στηθος
σελ 123 εκδοσεις ΑΓΡΑ
...εδω τα στηθη προκαλουν τρεις απο τις πεντε αιθησεις την οραση την γευση και τη αφη ..Ο θεικος της κορφος αγκαλια από φραουλες,τα στηθη της κρινα,που ακομη δεν εχουν ανοιξει τα φυλλα τους οι θηλες της μικρα μπουμπούκια γιασεμιου... παρεπιντοντως στην ιδια σελιδα 123 του βιβλιου υπαρχει ο ορισμος της Piece de Resistance απο οπου ειχα παρει το ονομα μου το καλοκαιρι που ειχε πρωτοδιαβασει το βιβλιο Τι μου κανεις βρε Γιαντες με τη φόρα του Νομάδα..Υ.Γ.Τα μπουμπουκια γαισεμιου αφιερωμενα..ξερει οταν το διαβάσει...
Προσκαλώ στο παιχνίδι τo navigator, ector,sokolata portokali,οδυσσεα,γιωργο μανεση

για σενα ντυνομαι τα χρωματα του ερωτα

2008-02-28T20:14:00.014+02:00

Μου ειπες να καθρεφτιστω........ και το εκανα και τι δεν θα εκανα για σενα...... Το ξερεις.. Μου ειπες πως θα το κανω και το εκανα.. τωρα μενει να το δεις γιατι βοηθανε αυτα ειπες. Δεν ξερω αν καταλαβα τι εννοουσες αλλα οτι βοηθαει ας το κανουμε.

Το κορμι μου ειναι κουρασμενο και οσο κι αν εδω μου καταθετουν υγρασιες ...εσυ λειπεις για να ανθισει.. και εχουμε μαζεψει τοσο αγονη τυχη..αλλα εδω ειμαι στους καθρεφτες για σενα για μας ειμαι εδω..οπως και να με δεις.. εγω ειμαι ..για σενα ντυνομαι τα χρωματα του ερωτα

Ορθογραφικα λαθη είναι αυτα που κανουμε στον ερωτα Παντα ανορθογραφοι...Τα δακρυα των εραστων δεμενα με τη γονιμοτητα του ερωτα..ελεγε καποιος σαν ομφαλιος λωρος ,δεν ξερω με τι μοιαζει ενα σωμα εκτος απο τη μνημη ενος σωματος. Εγω πιστευω στα θαυματα και τα διεκδικω στη ζωη.. Μακαρι να εμφανιζονταν με συχνοτητα ο ερωτας, απο τον οποιο τιποτα δεν μαθαινουμε, ουτε γραμματικη...και παντα με αθωοτητα και προσμονη και αιώνιοι αμαθητοι προσερχομαστε

Δεν ξερω τι θα μας σωσει.. ουτε που κρυφτηκαν ολοι ξερω.. αλλα εμεις που ξεμυταμε, με οτι αποσκευη εχει ο καθενας, αλλος κειμενα, αλλος ξεχασμενες εικονες, αλλος με μπογιες κοκκινες, αλλος την υγρη του φυση, στα πεζοδρομια αφημενη..εμεις που ξεμυταμε, καποια στιγμη οταν βρεθουμε στη πλατεια, με εκεινο το παγκακι, εκει θα αναγνωριστουμε..γιατι θελησε ο ενας να ξαποστασει στην μια ακρη του και ο αλλος στην αλλη..και τοτε ηταν κατειλημενο

everything that touches us, me and you,takes us together like a violin's bow

2008-02-21T14:15:00.007+02:00

in Rilke's words...for you
I am much too alone in this world, yet not alone Enough to truly consecrate the hour.I am much too small in this world, yet not small enoughto be to you just object and thing, dark and smart. I want my free will and want it accompanying the path which leads to action; and want during times that beg questions, where something is up, to be among those in the know, or else be alone. I want to mirror your image to its fullest perfection, never be blind or too oldto uphold your weighty wavering reflection. I want to unfold. Nowhere I wish to stay crooked, bent; for there I would be dishonest, untrue. I want my conscience to be true before you; want to describe myself like a picture I observed for a long time, one close up, like a new word I learned and embraced

You are the future,the red sky before sunriseover the fields of time. You are the cock's crow when night is done,You are the dew and the bells of matins,maiden, stranger, mother, death. You create yourself in ever-changing shapesthat rise from the stuff of our days --unsung, unmourned, undescribed,like a forest we never knew. You are the deep innerness of all things,the last word that can never be spoken.To each of us you reveal yourself differently:to the ship as coastline, to the shore as a ship.

And in fact artistic experience lies so incredibly close to that of sex, to its pain and its ecstasy, that the two manifestations are indeed but different forms of one and the same yearning and delight.uncompromising and courageous and truthful, charming and kind....In writing poetry, one is always aided and even carried away by the rhythm of exterior things; for the lyric cadence is that of nature: of the waters, the wind, the night. But to write rhythmic prose one must go deep into oneself and find the anonymous and multiple rhythm of the blood. Prose needs to be built like a cathedral; there one is truly without a name, without ambition, without help: on scaffoldings, alone with one's consciousness.
With nothing can one approach a work of art so little as with critical words: ... most events are inexpressible, taking place in a realm which no word has ever entered, and more inexpressible than all else are works of art, mysterious experiences, the life of which, while ours passes away, endures.

παρε τη ζωη μου μια γενναια βολτα

2008-02-14T01:22:00.011+02:00

Am waiting for you. I am waiting for you endless nights endless mornings faceless ..I wonder I erase my own image so Ι can trace yours.My body awaits you.Σε περιμενα και σημερα αγαπημενε μου,σε εκεινο το δωματιο του ξενοδοχειου σε περιμενα ολη μερα και παλευα με το σωμα που σε αναζητουσε και παλευα με την ελλειψη. Και ηρθε η νυχτα και τοτε την ειδα, φωτεινη απεναντι μου εμπαινε με φορα στο δωματιο και καμμια κουρτινα δεν μπορουσε να την κρυψει.Περπατησα οπου μου ειπες, προσπαθησα να ακολουθησω τα βηματα σου οπως τα περιεγραψες. Δεν σε βρηκα ομως σε καμμια γωνία.Και μετα πεινασα και βρεθηκε εκεινο το γωνιακο σουβλατζιδικο να διανυκτερευει.Μονο του μεσα στη νυχτα διαλαλουσε το μεγαφωνο το ασμα...ψεμματα ηταν τελικα οι αντρες πως αντεχουν... και για τη δυσκολη στιγμη τη δυναμη την εχουν... ψεμματα ηταν τελικα οι αντρες πως δεν κλαινε..και δεν ξερω πια που βρισκονται οι αληθειες... και ποιες ειναι... και τα τραγουδια μπορει ψεμματα να λενε και αυτα...αλλα εκεινο που δεν λεει ψεμματα ποτε ειναι το σώμα.Αυτο εμαθα να εμπιστευομαι... και αυτο με ειδοποιει και τωρα με τον δικο του τροπο οτι μου λειπεις τοσο που και αντοχες του τσακιστηκαν

αυριο ξημερωματα θα βρω τον εαυτο μου ελεγε το τραγουδι οταν εφυγα απο το σουβλατζιδικο Οταν επεστρεψα στο δωματιο εκεινη εκει φωτεινη Εσυ ακομη απουσιαζεις αλλα κανενα ιχνος σου, δεν σβηνει.Εδω ειμαι γιατι σε αγαπω με εναν τροπο που με μαθαινεις

Οταν εσυ αποφασισεις ,θα παρεις τη ζωη μου απο το χερι μια γενναια βολτα και οσο θα ταξιδευουμε, θα εμπιστευθουμε τα βηματα αυτα που μας εφεραν ως εδω. Μια και τολμουμε πια να κοιταξουμε ο ενας τον αλλον μεσα στα ματια σαν σε καθρεφτη και να ομολογησουμε.Εισαι ο καθρεφτης μου και με μαθαινεις τα σε κοιταω γενναια μεσα στα ματια οπως δεν με κοιταξα ποτε

Am just the catalyst I appear at times

2008-02-05T17:26:00.000+02:00

who crushes your pride makes this wordily life completely miserable is something that you ask for he has to be the mirror to see yourself but he he is also the assassin he is the man who you have hired to completely dismantle you
If he is someone you wanτ to go for the rest of your life you have to deal with every part of the rejection

Αγαπαω τα πολυτιμα πετραδια της ευφραυστης ψυχης σου που δεν λαμπουν εκτυφλωτικα..φωτιζουν ομως σαν τα αιωνια κερια της προσευχης φωτιζουν με φλογα ιερη την ομορφια του κοσμου

Μαθε με να σε αγαπω οπως θελεις μαθε με

Την πρωτη φορα που καναμε ερωτα εκλαιγα

2008-01-31T00:40:00.000+02:00

Την πρωτη φορα που καναμε ερωτα εκλαιγα.
Γιατι κλαις; ρωτησες ηταν τοσο ασχημα γελασες αμηχανα
Κλαιω γιατι ηταν τοσο ωραια γιατι καθρεφτίστηκα τοσο πολύ στα ματια σου και ειδα εμενα Για αυτό εκλαψα τοτε για αυτό κλαιω και τωρα όταν σε αγγιζω όταν με αγγιζω

Προχτες ανατιναχτηκαν όλα γυρω μας εκει πριν τη βροχη σαν να εγινε σεισμος θα ελεγες

Ναι και εσυ ζαλιστηκες ειπες όταν κουρνιασα στο

ποδι σου να διαβασω το παλιο εκεινο ποιημα που βρεθηκε γραμμενο με ενα χρωμα καφεδι σαν χωμα και σαν χωμα μιλαγε για το πώς στη μεση του ποταμου βρισκεσαι
Για τον υμνο του τρεχουμενου νερου μιλαγε

Εχεις βαλθει να με ξεκανεις σου ειπα Αναστατωνομαι ειπες

Ζαλιζομαι ειπες παω να ριξω λιγο νερο στο προσωπο μου

Επεστρεψες παλι υγρος όπως τοτε
Εχεις την αισθηση.. ξερεις πια.Καποιος μου ελεγε ότι οι έρωτες πρεπει να είναι μονο κολασμενοι..Τον καφε οπως ξερεις τον πινω οπως και εσυ χωρις ζαχαρη οπως και εσυ και ακομη γλυφω το κριτσινι που μου εδωσες για το δρομο

επιστρεφω στην εικονα σου που ξερω

2008-01-19T21:52:00.000+02:00

Ειναι αυτο.. οταν αγγιζω το σωμα σου ..πως το λενε..δεν περιγραφεται με λεξεις αλλα ειναι σαν κεραυνος που χειροκροτει την αστραπη και φωναζει δυνατα σε θελω ..σε μερη μακρυνα σε μερη κοντινα.. Μου αρεσει το σωμα σου.. δεν ειναι μονο αυτο που εχουμε τωρα ...οπως λες περιπαιχτικα.. ειναι η περιουσία μας.. περιούσια.. η ολοδικη μας περιουσία, το τοπίο των χαδιων.. Κουρνιαζω εκει πισω απο την πλατη σου οσο εσυ σκεφτεσαι τι βασανιζει τοσο το σωμα μετα απο καθε απολαυση.Δεν χορταινω,δεν χορταινω να να να.

Τι χερια ειναι αυτα.. αυτα τα δικα σου χερια.. με την πιο τρυφερη επιδερμιδα που αγγιξα ποτε.. σαν να μην θελει η επιδερμιδα η δικη σου να αφησει τον χρονο η οποιον αλλο περαστικο να την αλλοιωσει.

Κι ακομη σε αγαπω.. γιατι αγγιξες αυτη τη πληγη με χερια τρυφερα και αντρικα.. και εισαι ο μονος που απαλυνει το πονο και δινει αληθεια στα φτερα μου.. να ταξιδεψουν.Τα δικα σου τρυφερα αντρικα χερια εχω αναγκη.. τα ματια σου.. που ξαναβρισκω καθε φορα που επιστρεφω στην εικονα σου που ξερω

Love moves to earthly harmony

2008-01-11T00:33:00.000+02:00

Ροδια για το εθιμο...

Εδώ και χιλιάδες χρόνια το ρόδι θεωρείται, από διάφορους λαούς και πολιτισμούς, σύμβολο γονιμότητας, αφθονίας και καλοτυχίας.Οι αρχαίοι Έλληνες πριν κατοικήσουν σε ένα νέο σπίτι έσπαγαν στο κατώφλι του ένα ρόδι, πράγμα που κάνουμε ακόμα και στις μέρες μας. Το σπάσιμο του ροδιού γίνεται τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς. Μπαίνοντας μέσα , με το δεξί ποδάρι, σπάζει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα, το ρίχνει δηλαδή κάτω με δύναμη για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: "με υγεία , ευτυχία και χαρά ο νεος χρονος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι , τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά". Τα παιδιά μαζεμένα γύρω-γύρω κοιτάζουν οι ρώγες να είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες , τόσο χαρούμενες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.

Magia, wisdom or doctrine,divides into studies that are "scientific," on the one hand, and "ceremonial," on the other. The scientific ones divide further into speculative and practical, the speculative into real and rational, Practical sciences divide into active and utilitarian, with politics, ethics, and economics under the first and medicine, warfare, navigation, and agriculture under the second. Some of the practical sciences are necessary for survival, e.g., agriculture, hunting; others are mechanical arts, e.g., painting, sculpture, glass making. Of particular interest are the studies grouped under the "ceremonial sciences: they concern the secret forces of nature, as conjured or divined or utilized for the benefit of humanity.

As Love, is everywhere, on earth, in the heavens, in the human soul. love is order, proportion, beauty, sweetness. In contemplating a beautiful woman, you hear a most gentle harmony resound in the ears of your souls, and, you will commend Love who, in teaching lovers what human beauty ought to be like, uncovered the secrets of human music

Desire begins by achieving a mutual relation between things that exist.Thus a lovely, pleasant relation (interval] produced by a musical instrument imparts to whoever has a palate the desire to savor the sweetness and pleasantness of these relations. Such a one will awaken and long for them, as a person who has a palate awakens and longs to savor the relations [intervals] of music... and strives to have the player infuse in his or her person the player's spirit and soul, from the player's to his or her own mouth, so as to teach one the knowledge and wisdom needed to understand these same relations She sits in her house, within her walls, while her maiden friends tell her about humans who delight in love and about the shepherd on whom they heap unending praises. Desire burns in flames of fire within their hearts when they remember the love that arises from the glory of his beauty and his splendor.

The desire to comprehend "the rest," or the deeper secrets, is as strong today as it was in ancient times. That is Love, is a theme "for all ages and studies." . Love moves the full gamut from empyreal to earthly harmony and, in a reverse process, returns, pushing upwards, and pulling us along, to the heavens

the portion of a creation which defies..

2008-01-04T03:24:00.000+02:00

Pièce de résistance is a french term (circa 1839 ), translated into english literally as "piece of resistance", referring to the best part or feature of something (as in a meal ), a showpiece, or highlight. It can be thought of as the portion of a creation which defies (i.e. "resists") orthodox or common conventions and practices, thereby making the whole of the creation unique and special. The phrase gives the sense that the referred-to element is the defining essence of the whole, that part that makes it memorable or gives it its unique character. Originally, the pièce de résistance was the most substantial dish in a meal, but now the term generally refers to quality , not quantity .
Tales and pictures of naughty nuns, lustful queens and randy noblemen go on display for the first time today when the French National Library unlocks its secret archive of erotic art. The show of 350 works, ranging from manuscripts by the Marquis de Sade to early pornographic photography, is causing a stir because the library’s trove of licentious literature – known as L’Enfer (Hell) – has been the stuff of fantasy since the early 19th century. L’Enfer, to which “immoral” works were often consigned after police seizure, was closed in 1969. Now that morals have changed, the Paris transport authority has even joined the fun, converting a Métro station into a teaser for the exhibition. Underground trains will slow down at the disused Croix-Rouge station so that passengers can glimpse erotic engravings. Hell got its name in the 1830s when the library isolated from its vast collection works that were deemed to be “contrary to good morals”. The original works, which survived police bonfires and theft by curators, include a rich collection from the libertine age of the 18th century. Top among them is Thérèse Philosophe, a 1748 novel about the initiation of a lustful young woman that was a bestseller of its era. Sex turned nasty in the hands of de Sade, who wrote while locked in the Bastille. The 1789 Revolution was partly fuelled by scurrilous pamphlets that illustrated in joyful detail the supposed depravity of the Queen, Marie-Antoinette, and the Royal Court. Marc Lambron, a novelist, said that a visit to the show, which is closed to visitors under 16, was a lesson for those who believe that good morals dominated the past. “Enter these ancestral grottos and you will gauge the scale of that lie,” he wrote. The Bibliothèque Nationale in Paris opened its secret collection of erotic manuscripts and art to the public for the first time in nearly 40 years.The collection, amassed over 170 years, ranges from manuscripts by the Marquis de Sade to pictures of naughty nuns and randy noblemen. The trove of licentious literature is known as L'Enfer or "Hell," a name it earned in the 1830s when the library was ordered to isolate its collection of "immoral works."The public has been unable to see the secret archive, where many works seized by police for immorality were preserved, since 1969.Among the works consigned to Hell were Voltaire's La Pucelle (The Maid), a comic poem that created a scandal in 1762 and Thérèse Philosophe, a 1748 bestseller about the initiation of a lustful young woman.There are works by Apollinaire, Louÿs and Bataille and many authors who chose to remain anonymous.

It is poetry, which allows us to survive

2007-12-28T01:14:00.000+02:00

It is poetry, which allows us to survive. in the fierce darkness.. sometimes we repeat to ourselves those verses sent from our beloved poet and then the journey..becomes a journey with light..light

It was poetry, she told me , which had allowed her to survive. in the fierce darkness , she repeated to herself those verses sent from the poet, she said, as a way of differentiating herself from them who were treating her like ... That was how she had protected her besieged identity, the one thing they could not touch, could not deny her, could not erase: just some words, just some precarious, almost evanescent, words from the past as a defense against what seemed an eternity of pain and humiliation.

The origin of life and the origin of language and the origin of poetry are all there, in each first breath, each breath as if it were our first, the anima, the spirit, what we inspire, what we expire, what separates us from extinction, minute after minute, what keeps us alive as we inhale and exhale the universe. And the written word is nothing more than the attempt to make that breath permanent and secure, carve it into rock or mark it on paper or sign it on a screen, so that its cadence will endure beyond us, outlast our breath, break the shackles of solitude, transcend our transitory body and touch someone with its waters.

Breathing in and breathing out.

Poetry as a call to those who breathe the same air to also breathe the same verses, to bridge the gap between bodies

The pictures are inspired by the Man Ray photo with laces around a nude female body..the text is inspired transcribed copied and often identical to the text by A.D. from our same planet..written however in a different context.I used led lights that people buy to decorate trees windows these days Wrapped around the body lights provide a sense of warmth Αυτη τη ζεστασια που λεγαμε εξασφαλιζουν τα φωτα τυλιγμενα γυρω απο το κορμι Αυτη τη ζεστασια εξασφαλιζει η ποιηση τυλιγμενη γυρω απο τη μνημη γυρω απο τη γλωσσα μεσα στη μνημη μεσα στη γλωσσα,μεσα στο κορμι Τα λογια αναπνεουν μεσα μας και αποκτουν αλλη πνοη οταν η μνημη τα φερνει παλι μαζυ με το οξυγονο της αυγης.Στην ανατολη και τη δυση ο ήλιος ξαναβρισκει το ζεστο κοκκινο χρωμα του.A poet must not avert his eyes.. he has to take a bold look and create adequate images ..

for me you will always be red

2007-12-24T20:02:00.001+02:00

For me you will always be red.. he said looking at my hand.
Why red? I asked
I dont know he said because of how I see you ..you have this aura...
But we have almost the same skin I said..
No mine is darker he said I was born in Africa when my parents moved there for a better future..and then this became our voluntary exile..For me you will always be red..he said For me you will always be my lover ..I said
Do you like me ? ...he asked
I like you.. I said
I like your hair he said it is very unusual I dont think I have seen hair like yours..
Do you like this painting?.. I asked
No not really.. he said
I love it..I said
Lets make love...he said
Do you want to hear me singing? ..he said Do you sing?.. I asked
Yes I wrote this song listen to it hear my voice..Do you like it ?
Yes I do Lets make love.. I agreed
We made love we drunk champagne..we almost fell asleep on the white sheets..of a hotel bed...
You will excuse me if I have to go now..he said..
Promise you will write..I said
I promise I will write a poem.. he said
A poem?
A poem... about a pregnant building I saw the other day..he said ..and then he asked
May I take an apple?
Of course .I said
..you are not drinking your champagne..may I have some.?.. he asked and then proposed..
lets sit outside to smoke.. we went outside to smoke It was cold
May I have two apples?..he asked and then said I love your nipples..

Yes you may take the apples and love my nipples I like that ..i said...of course I will forgive you if you leave now ..but do come back with a poem...
I will.. he agreed
When? ..I asked

When the time is right ..he said firmly
How do you know when the time is right?.. I asked
I know it ..he said ..It is like the time I met you it was the right time..

I will be back when the time is right..he said kissed me and left the room..It was almost dawn

Τότε πείτε μου ποια ήταν τα αρχικά σας

2007-12-06T17:44:00.000+02:00

- Θα με περιμένετε εσείς σε εκείνο το παλιό καφέ? Θα διαβάζω ένα βιβλίο, θα με αναγνωρίσετε από την βεντάλια.

- Γιατί ακόμα χρησιμοποιούνται οι βεντάλιες? Εσείς πριν δεν την είχατε.

- Δεν σας μίλησα ποτέ για τα γάντια ή για το καπέλο?

- Ίσως τότε δεν είχε σημασία. Έχει περάσει πολύς χρόνος. Θα φοράω ένα ρολόι τσέπης… Μην μιλήσετε σε κανέναν χωρίς να ρωτήσετε την ώρα. Αν είμαι εγώ θα δείτε εκείνο το χρυσό ρολόιμε την αλυσίδα του να κρέμεται από την αριστερή μου τσέπη.

- Και γιατί θα έπρεπε να σας ρωτήσω την ώρα, μήπως έχει σημασία η ώρα ή η μέρα?

- Είστε σίγουρη πως θέλετε να βρεθούμε? Πείτε μου, τι εικόνα έχετε πάνω από το τραπέζι…? Τι δρόμους? Θα είναι φωτισμένοι?, υπάρχουν ήδη δρόμοι? Πού μου είπατε ότι είναι εκείνο το καφέ? - Εσείς δεν είστε εκείνος ο κύριος που τυχαία γνώρισα πριν από καιρό στο σπίτι της…? - Εσείς εννοείτε η…? Αυτή με τα γράμματα? Όχι, δεν είναι δυνατόν, αυτή δεν ήταν εκείνη την ημέρα.

- Ούτε εγώ. Με κοροϊδεύετε εσείς? Τότε, ήταν στο τρένο.

- Νομίζω ότι εσείς έχετε δίκιο. Ήταν ένα πολύ μακρύ ταξίδι.

- Ναι, τώρα το θυμάμαι. Τότε ταξιδεύαμε μαζί? Και πείτε μου, κατεβήκαμε καμιά φορά?Περπατήσαμε στο χιόνι?

- Ναι. Εκεί ήταν που έχασα την ασημένια ταμπακέρα με τα αρχικά μου. - Εσείς δεν καπνίζατε τότε.

- Ναι, κάπνιζα. Αυτό το θυμάμαι.

- Τότε πείτε μου ποια ήταν τα αρχικά σας.

- Μήπως έχει σημασία ποια ήταν? Δεν θα σας πω τα αρχικά μου. Ούτε πριν, ούτε τώρα. Θα σας πω ότι δεν έχω όνομα. Ότι δεν είχα όνομα. Και εσάς πιο ήταν το όνομα σας? Πείτε μου, έστω και να είναι ένα όνομα μόνο.

- Δεν το έχω. Θα σας το έδινα αλλά δεν το έχω. Μήπως έχει σημασία? Αλλά εσείς ήδη μουτο δώσατε μια φορά, στο ποτάμι. Το θυμάστε? Δοκιμάσαμε κάποια μήλα πολύ γλυκά.

- Έχω πολύ κακή μνήμη και δεν θυμάμαι ότι φάγαμε μήλα δίπλα σε ένα ποτάμι.Ήταν το μήλο της Έυας?

- Ένα μήλο έπεσε από ένα δέντρο και εγώ σας ρώτησα εάν το θέλατε. Και εσείς είπατε ναι.

- Θα πεινούσα, νομίζω.

- Ναι, σίγουρα το κάνατε από πείνα, και το ίδιο θα ήταν εάν ήταν ανανάς, σταφύλια ή μπανάνες τηγανιτές…

- Ναι, ναι. Εσείς είχατε ένα περίεργο ψεύδισμα, τώρα το θυμάμαι.

- Όχι, δεν ήμουν εγώ. Ήσασταν εσείς.

devoted to A.M. and V.R and V.K and X.T who still wonder

I found a dream that I could speak to

2007-12-03T01:39:00.000+02:00

female bodies through the eyes of Man Ray with a beautiful soundtrack by Etta James ο τελετουργικός χρόνος,
ο χρόνος εδώ καθισταται μια απλη και ελευθερη πρόταση αναμονης.
Να περιμένεις και να κοιτάζεις
μέσα στο χρόνο και το αντικειμενο του βλεμματος επιστρεφει στη φωτεινη συνθηκη της πιθανοτητας
Τελετουργικος περιπατος.

Το αντικειμενο του βλεμματος που βρισκεται συνηθως μπροστα μας, γινεται ο οπτικος χωρος που μας περιλαμβανει.

shadows..more shadows

2007-11-29T11:10:00.001+02:00

do you believe in angels? with wings artificial wings real wings ?do you believe in angels? even angels nowdays circulate amongst us with artificial wings,they wear lights.. bright electrical lights to enlarge the illusion as if illusion needed enlargement. Like the Shadow of the Holy Book.. Why are some of the world's biggest international companies translating the Ruhnama, an absurd government propaganda book from Turkmenistan, into their own languages? SHADOW OF THE HOLY BOOK exposes the immorality of international companies doing business with the dictatorship of oil-and-gas-rich Turkmenistan, thus helping to hide its human rights and free speech abuses - all in the name of profit and corporate greed. Shadow Of The Holy Book investigates the morality of international companies and the dictatorship of oil-and-gas-rich Turkmenistan. These companies help give the dictatorship the propaganda support that it needs to survive. Turkmenistan’s dictator, Saparmurat Niyazov, has written a ludicrous book: the Ruhnama, the Book of Soul, a key tool in the government’s subjugation of human rights and free speech. Yet many international companies give their clandestine support to the Ruhnama and help suppress the country’s voices of opposition and dissidence – in return for multimillion-dollar business deals. Now that Niyazov has died, the influence of the Ruhnama remains as strong as ever. The great powers of the world have entered a new "Great Game" – attempting to influence Turkmenistan for the benefit of their economies. The shadow of the Ruhnama continues to stretch beyond Niyazov’s grave. Turkmenistan is an old Soviet republic. The territory located by the shore of the Caspian Sea in Central Asia became independent in 1991 at the same time as the other border republics. While the Baltic countries started to build democratic governments, Turkmenistan and other Central Asian former Soviet republics found themselves taken over by strong, individualist presidents. Turkmenistan closed its doors to the outside world. Saparmurat Niyazov ruled the country since the day Turkmenistan proclaimed its independence on October 27th 1991. Niyazov died December 21st 2006. The personality cult of the Turkmen president Niyazov, was singularly extreme. The new regime is led by one of Niyazov’s former cronies, Gurbanguly Berdymuhammedov. Berdymuhammedov has already continued to award foreign companies contracts related to the Ruhnama, and has made it clear that, at least for now, he will go on using the Ruhnama as an important part of the government’s propaganda and power structure. According to the international Human Rights Watch, the rights of the Turkmen people are continuously violated in a uniquely flagrant way.

Ombra tu piu non sei.. Io non son ombra

2007-11-21T00:03:00.000+02:00

να την κοιταξεις δεν μπορεις, αν πρωτα απο τα ανηλιαγα τα μερη της Στυγός δεν βγεις. Kαι το φριχτο το μυστικο δεν πρεπει να της πεις, αλλιως για πάντα θα τη χασεις. Χαμηλωσε το βλεμμα σου στα λογια συγκρατησου και σαν πονας θυμησου, σε λιγα λεπτα δεν θα πονας πια. Ξερεις, μοναχα οι εραστες τρεμμαμενοι, χαμενοι, στην αγαπη τους μπροστα τυφλωνονται και χανουν τη μιλια. Ποιος ειναι αυτος που αποτολμα απο του Ερεβους την καταχνια να ξεπροβαλλει; Ποιο γλυκο και τρυφερο αισθημα πρωτογνωρο ερχεται να λυγισει τον αγριο μας θυμο; Λιγοτερο να 'στε σκληρες στα δακρυα και στους καημους μου. Εσεις αγαπημενες σκιες δωστε μου πισω αυτην που τοσο κλαιω αν νοιωθατε τη φλoγα που με καιει, τον ερωτα που αναβει στη δολια μου καρδια, πισω θα τη στελνατε, στη θερμη μου αγκαλια. Ολα αγαπημενη μου θα στα πω, μα οχι τωρα. Να φυγουμε ελα γρηγορα απο εδω.

Σκιά δεν εισαι πια κι εγω δεν ειμαι σκια . Saprai tutto da me Per ora non chieder piu Ombra tu piu non sei Io non son ombra Non m abbracci?Non partli?Guardami almen,Dimi son bella ancora Qual era un di? No,mia vita,ombra seguace Verri sempre intorno a te! Οχι ζωη μου, σα σκια παντα θα σε ακολουθω... Το κειμενο ειναι απο την Οπερα Ορφεας και Ευριδικη. Oι εικονες ειναι δικες μου, με αφορμη την εικονα αυτη που ειδα στο φλυτζανι του Ελληνικου καφε... ενος φιλου που επεμενε να μαθει την τυχη του.. Η εικονα με μαγεψε,την κατεγραψα φωτογραφικα πριν αποσυρθει το φλυτζανι του καφε και μετα την επεξεργαστηκα ακουγοντας την Οπερα απο τις εξαιρετικες εκδοσεις της εφημεριδας Το Βημα σε μεταφραση Ειρήνης Λεβίδη..Καταλαβες τωρα αγαπητε Γ.Μ τι δεν μπορουσα να σου πω; δεν ξερω εαν πειστηκες για την τυχη σου καταλαβες ομως...νομιζω πως το πες facade?

I want you naked as a woman.

2007-11-18T22:18:00.000+02:00

Take off your shoes, he says. I want you naked as a woman. I like hair on …., I like mirrors…
I bought a pair of red shoes bright red boots… These boots are made for walking would claim the song... Is it the red color, or their shining armor that made them climb up the white carefully ironed sheets of a hotel bed? and how could they stand there? and why did the body cuddle around them? .If you cuddle red do you feel warm? Why do I always feel warm around red why do I like red wine
Does he drive you wild or just mildly free? would ask another song your foot on the appropriate place we used cushions to cover… Do you feel like you belong do you brush your teeth before you kiss Does he drive you wild or just mildly free? And what about me accidental baby?
all that autumn you step from the train as if something were burning something is burning running across the green grass bare feet what we lose in fall comes back in spring something is burning Paris was so beautiful, the sky– all that autumn then tears Why do we do this again? she turns to you in the kitchen she puts her arms around you she is wearing those red shoes How do you depict sexuality? asked Richard There was once a couple of photographers they were so absorbed in depicting in framing each other that they could not see anymore into the other persons soul they were just framing and acquiring pleasure from the beauty of the frame itself rather than the beauty of the other person. It is indeed weird when you place yourself in front of a lens you start seeing yourself through someone else’s eyes or do you really become your own voyeur And how can this voyeurism stimulate your creativity or your sensuality.
She wore them with silk and black sheers, Her winter legs twin moons under lace– New shoes. handmade, gleaming, polished As a lake at twilight or a new mirror: Fashioned for men, but cut for a woman. He wanted her, he said, wearing those shoes. Dreaming as they measure her shoeless, A cobbler in Florence, his tape shearing Her foot, no question a woman Requires such shoes. Wear them with lace, Signora, offering brush and polish.The saddle's rough, but the toe will mirror All he undoes, her each gesture mirror His guiding one, as she rises in shoes Made for holding ground, for polished Floors, for business in suits and sheers. When I wear them, she muses, will he unlace And unravel me? Take have and woman Me? His hands open her skirt, manning And mixing until her face is his mirror, Till he seats and unties her, untangling laces, Loosening, pulling, prizing back shoe Edge, cherry insoles flushed, he shears The tongue from each sweat-polishedInstep. Forthright now, as if polishing, She fingers his face, pale as a woman's In fugitive streetlight, her hands sheer Contentment, his eyes closed in the mirror Hers are. Kick, he says, off with the shoes! She does, fingers through his like lacing, And his hand breaks from hers, unlaces Stocking from garter, quick as a polish Cloth snapping. Take off your shoes, She says. I want you naked as a woman. I like hair on shoulders, I like mirrors When they tangle light. Outside sirens shear.Night as if a swerve of polish could unmirror Sheer dark, the man and woman whispering Always wear lace! Do you like my shoes? writes Honor Moore and Damien Rice sings... Well I held you like a lover Happy hands and your elbow in the appropriate place And we ignored our others, happy plans For that delicate look upon your face Our bodies moved and hardened Hurting parts of your garden With no room for a pardon In a place where no one knows what we have done Do you come Together ever with him? And is he dark enough? Enough to see your light? And do you brush your teeth before you kiss? Do you miss my smell? And is he bold enough to take you on? Do you feel like you belong? And does he drive you wild? Or just mildly free? What about me? Well you held me like a lover Sweaty hands And my foot in the appropriate place And we use cushions to cover Happy glands In the mild issue of our disgrace Our minds pressed and guarded While our flesh disregarded The lack of space for the light-hearted In the boom that beats our drum Well I know I make you cry And I know sometimes you wanna die But do you really feel alive without me? If so, be free If not, leave him for me Before one of us has accidental babies For we are in love

what do you love in others? My hope!

2007-11-17T00:37:00.000+02:00

το graffiti απο δρόμο της Αθηνας το δικο μου ελαχιστο αφιερωμα μνημης για την εξέγερση του 1973 Γιατι αν αγαπαμε τις ελπιδες μας δεν θα μας τις παρουν ειναι σιγουρο Να τις αγαπαμε λοιπόν να μην τις διαπραγματευόμαστε να τις αγαπαμε να τις διεκδικούμε

come to terms with it, you are all I need!

2007-11-12T16:48:00.000+02:00

Butterflies in my dream.. sand in my life More Butterflies as.......another week is starting Too much traffic, too many emotions, too many people Who do I need who do I love? Who loves me ?Who do i need Who needs me? or do I need the one who needs me? Listening to this voice from afar or rather listening to the song.Θέλω να περπατησω στους αμμολοφους Να βλεπω τη θαλασσα του χειμωνα.Θέλω να φιλησω το κυμα με κραγιον που δεν θα ξεβαφει μονο θα υγραινεται απο το κυμα .Θελω να εχω χειλη υγρα απο κυμα και χερια υγρα απο εσενα Να περπατησουμε στους αμμολοφους Μην πεις οχι!! I'm the next step Waiting in the wings I'm an ani... I'm the next step Waiting in the wings I'm an animal Trapped in your car I am all the days that you choose to ignore

You're all I need You're all I need I'm in the middle of your picture Lying in the breeze I am a moth Who justs wants to share your light I'm just an insect Trying to get out of the dark I will stick with you, because there are no others You're all I need You're all I need I'm in the middle of your picture Lying in the breeze It's all wrong It's all right It's all wrong It's all right It's all wrong It's all right It's all wrong It's all right It's all wrong It's all right Song is "All I Need" by radiohead off of 'In Rainbows' video is "Suburban" by Rinpa Eshidan http://www.youtube.com/watch?v=CxtqxI... I thought this song was perfect for the video he made. The music for his video needed to be replaced you may also want to see http://www.youtube.com/watch?v=4DKKqDhx9E0

... thank you for Satie...butterflies in my dreams tonight

2007-11-09T02:06:00.000+02:00

... visited some time ago Oh Lacrimosa the previous post... τρεις τελειες που συνηθως σημαινουν συνεχεια... η αποσιωπητικα η...οτι και να σημαινουν αυτες οι τρεις τελειες κουβαλησαν εδω ενα πανεμορφο γλυκο δωρο με τη σημειωση νομιζω οτι θα σου αρεσει...και το ανεβαζω αμεσως..Συγκινηση..Παω τωρα για ενα γλυκο πιστευω υπνο φορτωμενη τα δωρα μου..μου εφερε και ενα κοκκινο ημερολογιο σημερα..Εκει στον υπνο με επισκεπτονται κατι ιστοριες που τις λενε ονειρα και κατι μελωδιες που αλλου δεν ακουσα παρα μονο στον υπνο.. για αυτο τον διεκδικω οσο και να μου ξεφευγει.. .και το δικο σου ιχνος τοσο πολυτιμο παντα ευχαριστω.Με τις καλες εικόνες σας θα αποκοιμηθουμε εαν και το βασανο της νυχτας βασανο και το φεγγαρι μισεψε και δεν φωτιζει τα ονειρα ως οφειλε και μπερδευονται οι ονειρευτες και μεσα στο σκοταδι σκονταφτουν αλλα και αυριο μερα ειναι.Να ξερα τι σε τρωει, να ριχναμε ενα τραγουδι σχετικο δικο μας αυτοσχεδιο, βαλσαμο για για αυτη τη κρυα νυχτα. Εγραφα προχτες ,ελα κοντα μου γιατι κρυωνω ..και αναρωτιεμαι παλι γιατι η αγκαλια του υπνου επιβεβαιωνει τη ζεστασια της υπαρξης? ...γιατι χωρις τη διπλανη ανασα κρυοπαγηματα παραμονευουν? γιατι τα ποδια δενοται γυρω απο το αλλο σωμα σαν αγκυρα και το κρατουν μη φυγει?... που θα παει το σωμα του συντροφου οταν η καρδια αγκυροβολημενη ειναι στο κρεβατι με τα κοκκινα σεντονια; Δεν βλεπει κανεις το χρωμα σαν αιμα να επικυρωνει την συνυπαρξη? ...να καρδιοχτυπα σαν χρωμα ατιθασο τη βεβαιοτητα ?αλλιως γιατι δινουμε τοση σημασια στα χρωματα? και το κοκκινο... χρωμα ζεστασιας δεν το βαφτησαν?..Το παλευω.. θα σου πω αυριο.. ειπε εκεινος.. κι επεσε η νυχτα

Oh Lacrimosa

2007-11-06T20:43:00.000+02:00

Oh tear-filled figure who, like a sky held back, grows heavy above the landscape of her sorrow.And when she weeps, the gentle raindrops fall,slanting upon the sand-bed of her heart. O heavy with weeping. Scale to weigh all tears.Who felt herself not sky, since she was shining and sky exists only for clouds to form in.How clear it is, how close, your land of sorrow, beneath the stearn sky's oneness. Like a face that lies there, slowly waking up and thinking horizontally, into endless depths.It is nothing but a breath, the void.And that green fulfillment of blossoming trees: a breath.We, who are still the breathed-upon,today still the breathed-upon, count this slow breathing of earth,whose hurry we are.Ah, but the winters! The earth's mysteriousturning-within. Where around the deadin the pure receding of sap,boldness is gathered,the boldness of future springtimes.Where imagination occurs beneath what is rigid; where all the greenworn thin by the vast summers again turns into a newinsight and the mirror of intuition.where the flowers' color wholly forgets that lingering of our eyes. Το ποίημα ειναι του Ριλκε ,παντα μοναδικος να κρεμαει τις λεξεις εκει στους πυργους του Ντουινο στο Τριέστε..ο οριζοντας εκει υποχρεωνει..οι εικόνες ειναι δικες μου και αυτες οπως εξ'αλλου και η μελαγχολία του φθινοπωρου γεννησαν την ιδεα για το ποστ

τα πετραδια,τα πετρωματα,ο ποιητης,ενα μηνα μετά..tell me you stones,O speak,Ever and always I’ll go, while sweet time slips by

2007-11-01T15:20:00.000+02:00

WANDERER. From the town no goods I bring. Cool is now the evening; Show to me the fountain'Whence thou drinkest,Woman young and kind!
WOMAN. Up the rocky pathway mount;Go thou first! Across the thicket Leads the pathway tow'rd the cottage That I live in,To the fountain Whence I drink.
WANDERER. Signs of man's arranging hand.See I 'mid the trees!Not by thee these stones were join'd,Nature, who so freely scatterest!
WOMAN. Onward, stranger!
WANDERER. Over an inscription am I treading!' Tis effaced! Ye are seen no longer, Words so deeply graven, Who your master's true devotion Should have shown to thousand grandsons!
WOMAN. At these stones, why Start'st thou, stranger? Many stones are lying yonder WANDERER. Yonder?
WOMAN. Through the thicket,Turning to the left,Here!
WANDERER. Ye Muses and ye Graces!
WOMAN. This, then, is my cottage.
WANDERER. 'Tis a ruin'd temple!
WOMAN. Just below it, see,Springs the fountain Whence I drink. Stay, a cup I'll fetch thee Whence to drink. Wilt thou rest thee in the cottage, Stranger? Wouldst thou rather In the open air still linger? Now 'tis cool! take thou the child While I go and draw some water. Sleep on, darling! sleep! Goethe
Εξακολουθουμε να υμνουμε στο κοκκινο σε αυτα εδω στα δωματια..πηγαμε ομως μια εκδρομη και μαζεψαμε πετρωματα να σαν κι αυτα στην εικόνα και εχει περασει ενας μηνας απο τα προηγουμενα εμμηνα ενας μηνας απο τοτε που ειχαμε παει αλλη εκδρομη στον κηπο και με αποχαιρετισμους τη συνδυασαμε πολλους αποχαιρετισμους ξαφνικους και αναπαντεχους Μια σπανια συνθεση αποχαιρετισμων και θυμων και βαλε και εμμηνων ρησεων και ωχ ωχ πονοι και αλλα κοκκινα ιχνη Στην εικονα λοιπόν μια σπάνια σύνθεση απο αιματιτη και γκαιτίτη Goethite Haematite.

Αιματιτης a-Fe203 η κοκκινη ωχρα του ορυκτου ειναι απο τα πρωτα χρωματα που χρησιμοποίησε ο ανθρωπος και μοιαζει με ξεραμενο αιμα οπως το περιγραφει ο Θεόφραστος αιματιτις πυκνη και ως αιματος ξηρου πεπηγότος Υπαρχει στις σκωριες συμπαγης ,ινωδης,πεταλώδης,ώχρα,σε λοβώδεις μάζες και σε μαυρους γυαλιστερους ρομβόεδρους κρυστάλλους..ενώ ο Γκαιτιτης A-Fe +3 OH ονομαστηκε έτσι προς τιμή του Γερμανου ποιητή Γκαίτε που ηταν και συλλεκτης ορυκτων Επικαλυπτει συχνα κρυσταλλους γυψου σπανιως με μορφη βελονοειδων κρυσταλλων Προερχεται απο οξειδωση του πυριτη πάλι ο ΓΚΑΙΤΕ ...THE stones in the streamlet I make my bright pillow,And open my arms to the swift-rolling billow,That lovingly hastens to fall on my breast.Then fickleness soon bids it onwards be flowing;A second draws nigh, its caresses bestowing,-- And so by a twofold enjoyment I'm blest. And yet thou art trailing in sorrow and sadness.The moments that life, as it flies, gave for gladness, Because by thy love thou'rt remember'd no more! Oh, call back to mind former days and their blisses! The lips of the second will give as sweet kisses As any the lips of the first gave before! Tell me you stones, O speak, you towering palaces!Streets, say a word! Spirit of this place, are you dumb? All things are alive in your sacred walls.Who’ll whisper to me, at what window Will I see the sweet thing who’ll kindle me now, and quicken? Ever and always I’ll go, while sweet time slips by.Like a serious man making sensible use of a journey,But soon it will happen, and all will be one vast temple,Love’s temple, receiving its new initiate.just discovered beautiful images in this blog if you care to explore http://latomeio.blogspot.com/

Γνωση,μνημη,η νοσταλγία..Επιθυμία!

2007-10-29T17:03:00.000+02:00

Δεν ξερω τι προτιμω, τη γνωση, η τη μνημη.Μαλλον τη μνημη και οτι απο τη ληθη μπορει να διασωσει.Τι δηλαδη παραπανω μπορουν να σκαρωσουν τα βιβλια και γιατι κατοικουν τοσο κοντα μας; Γιατι με αυτα φτιαχνουμε σπιτια, για να βαλουμε μεσα τη γνωση; Γιατι χαιδευουμε τα βιβλια;Γιατι κι εκεινα μας χαιδευουν; Και οταν η υγρασια τρωει το χαρτι που παει η γνωση μουχλιασμενη; που κατοικει πια;Τα πουλια λενε καποιοι, τραγουδουν πιο ομορφα απ'οσα μπορουν να διδαξουν τα βιβλια.Εγω ομως χωρις βιβλια για ρουχα, σαν γυμνη αισθανομαι. Ντυνομαι βιβλια και σελιδες φοραω με γραμματα που γαντζωνονται επανω στο σώμα και δεν φευγουν, δεν φευγουν.Κρατουν ευφορο το εδαφος της μνημης και παλι απο την αρχη. Τι προτιμαω; τη γνωση, η τη μνημη.Την επιθυμια προτιμάω.Οσο ασχετο και να φαινεται, την επιθυμια και εκεινη καταφερνει να κατοικει στα βιβλια αλωβητη

Come close to me I feel cold

2007-10-27T19:02:00.000+03:00

Body shape σωμα σχημα στον υπνο μια ατελειωτη κινηση μια αεναη κινηση, ο ενας μεσα στον αλλον..λεει μεσα στη νυχτερινη αγωνια του.. που γεμιζει ιδρωτα τα σεντονια.. λεει.. Χωριστά από εσένα γίνομαι ένα πράγμα που υποφέρει I am wet Κοκκινο αιμα σταζει παντου από μεσα μου.. μικρες σταγονες στα λευκα σεντονια στις λευκες πετσετες, ότι ειναι λευκο κοκκινιζει σιγα σιγα, από το αιμα που ξεπλενει το σωμα.. σωμα σχημα αιμα παλι, αγκαλια παλι ο ενας μεσα στον αλλον ,παλι ο ιδρωτας ανακατευεται I am wet I mean I am sweating.. Σε σκέφτομαι σαν το μοιραίο φως της γέννησης μου. I have to get up early I need to work Σε λατρεύω σαν το φως που είσαι σαν το φως που είναι απόν. I don’t feel very well I am trembling and I don’t know why. You are weak. Weak from a constant fever that haunts your beautiful brain weak from weakness Did you eat something? I eat only when I am hungry Σε έβλεπα στον ύπνο μου χθες βράδυ ήσουν πολύ λυπημένος κι έκλαιγες καθισμένος στο χώμα σαν σε γραφείο σε χάιδευα και ήμουν πολύ γλυκεία μαζί σου τελικά παρηγορήθηκες. Come close to me I fell cold. Σωμα Σχημα Aιμα. Ειμαστε ενα σωμα εκεινος κολλημενος επανω μου με τον ιδρωτα του να μπαινει στον δικο μου. Μια υγρασια που ποτιζει τα σεντονια σαν το αιμα μου. Τιποτα στεγνο δεν υπαρχει πια σε αυτό το κρεββατι. Μόνο με εσένα ο έρωτας μου κολυμπάει στον έρωτα.Ι really have to go Take care You take care Φροντίζω τον εαυτό μου αλλά μην το εκμεταλλευτείς και μείνεις πολύ καιρό μακριά. Ι simply love your words and your images and your sweat and you..you are my inspiration..and and you...who might you really be...? I would come anytime with tickets or without illegally smuggling or flying first class I will come to the journey to no man's land..Is this where we shall meet other dreamers there? do you know? Κλάδευα τη ζωή μου χωρίς να το ξέρω μέχρι που σε συνάντησα και έδωσες στα όνειρα που είχα ξεχάσει την αξία των πραγμάτων που δεν γνώρισα.Κλάδευα την τη ζωή μου χωρίς να το ξέρω μέχρι που σε συνάντησα και έδωσες στα όνειρα που είχα ξεχάσει την αξία των πραγμάτων που δεν γνώρισα